Geld is nog steeds een belangrijk middel voor mij. Ik moet elke maand (freelance) rekenen om rond te komen, en ben als een oude bankier uitstekend op de hoogte van rekenen. U kent het wellicht ook wel: elke maand krijg je wat binnen, je rekent uit wat voor een rekeningen eraf gaan en je hebt wat over. En weet ik wat er per week opgemaakt kan worden.

Iets meer binnen, is iets meer opzij kunnen leggen. Ik sta niet rood en af en toe vergalopper ik me geweldig ,waardoor ik de maand erop met de gebakken peren zit. Maar goed, een euro is een euro, en dit is dan wel een feit.

Rekenen is een algemeen geaccepteerd verschijnsel, en op e.o.a. trekt niemand dit in twijfel. Kan ook eigenlijk niet, want anders dondert de wereld in elkaar. Alles draait om rekenen of berekenend zijn.

Ik ben van de generatie: uit het hoofd rekenen, maar soms laat het geheugen mij in de steek en heb ik lullige calculator naast mij liggen die te hulp schiet. Kleine toetsen zorgen voor religieus, onvriendelijke woorden en frustratie als ik weer eens verkeerd indruk.

Rekenen doe ik bij vele zaken en bij sommige zaken ook helemaal niet. De keuze van mijn eten gebeurt vaak op basis van emotie. En de keus tussen gezond mensen eten of drie hondenbotten, is een oneerlijke strijd. De botten winnen, en zijn twee blikjes bier met nasi goreng in veel gevallen de prijs die ik ervoor moet betalen.

Maar andere rekenen ook. De zorgbestuurders zijn ook heel goed in rekenen, Woningboeren hebben naar het schijnt niet alleen verstand van stenen en vriendje Asscher besluit dat een andere manier van rekenen, zorgt voor een lagere werkeloosheid.

Tja, dit is ook rekenen, maar dan net even anders.

Het verschil zit volgens mij in de persoonlijke beleving en de emotionele ervaring.

Stel dat ik anders ga rekenen en bijvoorbeeld zaken anders voorstel, dan heb ik een maandelijks probleem wat niet zo eenvoudig op te lossen is. Maar als ik reken voor een ander dan heb ik er zelf helemaal geen last van, en denk ik dat het een waarheidsgetrouw beeld geeft. En wat de ander zijn denken kan (zal) beïnvloeden.

Dus er is een verschil tussen het echt voelen, en het gevoel bij de ander proberen op te roepen.

 

Maar laat ik met mijn beide benen op grond blijven. Ik weet hoe ik er voor sta, en anderen denken dat volgens hun rekenmethode ik er ook zo bij sta.

Het is het alom bekende kat, hond verhaal.

 

De drie honden kijken mij aan. Het is rond de klok van half vijf en dit betekent dat Joop de Beagle van de vensterbank afkomt en tegelijkertijd een windje laat, wat het sein is voor de andere twee om in beweging te komen. Eten!!!!!!

De schavuiten weten het. Met hun eten hoef ik nooit te rekenen want er is een overvloed aan brokken, etc. etc.

 

Donderdag start mijn project Sama-Sama in Nijmegen. Ik ga sportlessen verzorgen in een buurthuis voor kinderen waarvan de ouders/verzorgers niet de middelen hebben om de kleine mensen naar een reguliere sportclub te sturen. Voor 1,50 euro per les (waar ik dan weer fruit van koop en na afloop weggeef) kunnen ze anderhalf uur hun energie kwijt, luisteren, vriendjes-vriendinnetjes maken en lachen. En als ik in mijn uppie steeds moet rekenen, wat moeten die ouders/verzorgers dan wel niet doen om rond te komen?

Ik blijf wel rekenen, en reken mijzelf weer eens rijk. Ach, een staatslot geeft een hoop dromen en wie weet zit er een oude motorfiets aan te komen. 5 Miljoen, eens effe rekenen………..terusten.

De Pluis