Afgelopen week las ik op nu.nl een bericht over een Duits bedrijf wat geld inzamelt om de complete Engelstalige versie van Wikipedia uit te gaan brengen in een set van duizend boeken. Duizend boeken van 1200 pagina’s, geprint in zwart wit.
Als je al die pagina’s achter elkaar legt kom je al gauw uit op zo’n 10km papier. Dat zijn 25 rondjes met a4 velletjes op de Coolste baan van Nederland.
En ik vroeg me af waarom. Wat is het nut hiervan? Mijn vraag is ook of alles wat op Wikipedia beschreven wordt wel waarheid is. Net als dat ik me dat afvraag van andere sites en hun berichten. Nee, veel interessanter lijkt het me als Facebook, vanwege het 10 jarige bestaan, zijn werk eens gaat uitprinten. Al die profielen achter elkaar. 10km nep wereld op papier. Uitgeprint en dan het liefst in kleur. Dan heb je pas een coole baan. Dan wordt de10km weer interessant. Hoewel ik me tegelijkertijd afvraag of ze het met 10km wel redden. Sommige profielen hebben namelijk in hun eentje al zo’n lengte nodig om alles af te drukken aan wat ze spuien en posten. Om aandacht te vragen. Aandacht van de echte wereld, waaraan ze eigenlijk laten zien hoe zielig ze zijn. Hoe verhuld wordt hoe ze zich écht voelen. Hoe ze verhullen jaloers te zijn en controlfreak. Virtueel mooi zijn. Op een bepaalde manier moet je daar intelligent voor zijn. En hoe mensen zich er voor laten gebruiken om die profielen op een nog hoger podium te krijgen. Tot in extremen. Alles voor eigen genoegen. Ik doe er gewoon aan mee. Net als jij. Omdat het soms gewoon leuk is. Maar waar verlies je jezelf? De nep wereld doorkruist de realiteit. De echte wereld. Ontkenning versus ‘kijk mij furore maken op het web’. Zo erg zelfs dat als sommigen in de spiegel kijken, ze niet eens meer kunnen zien en/of voelen hoe (on)gelukkig ze in de echte wereld eigenlijk zijn.

Dat Duitse bedrijf zegt 50.000 dollar nodig te hebben om Wiki uit te kunnen printen en in een kast van 10×2,5m te kunnen etaleren. Ze zijn er een crowd-funding actie voor gestart. Als je genoeg betaalt dan wordt je naam geprint in de omslag van één van de duizend boeken. Dan hoor je erbij. Ik denk dat Facebook met zo’n actie binnen twee uur het benodigde geld binnen heeft. Want laten we eerlijk zijn; wie wil zijn virtuele wereld nu niet in het echt zien! En dan bedoel ik niet zo’n geautomatiseerd jubileum filmpje, maar geëtaleerd in een glazen kast van 10×2,5m. Tastbare virtualiteit… Het zou een nog grotere flow zijn dan die helse ‘youtube-atje-ik-daag-je-uit’ filmpjes die mijn hele tijdlijn sinds een paar weken bevuilen en mijn kinderen aan de drank helpen. En dan kunnen ze gaan printen. Printen, printen, printen.

Veel boeiender was de 10km van Sven. Mijn held. Afgelopen dinsdag liet hij zien dat hij een echt mens is. Iets wat Bob niet begreep. Bob blijft namelijk Bob. Toen hij zijn ongenoegen uitsprak over het baalgedrag van de grootste schaatser aller tijden, vergat Bob even hoe hij zelf reageerde t.o.v. de camera vlak na zijn eigen race. Net zo balend. En volgens mij mag dat. Volgens mij laat je dan zien dat je echt mens bent. Sven is echt. Of had hij volgens Bob ook een liedje moeten meezingen met van Velzen? Dat was meer iets voor Michel…. Michel Mulder wel te verstaan.

Als je al niet dacht dat Sven zou winnen, dan hoopte je het wel. Althans, ik wel. En met mij nog veel meer mensen. Een tikkeltje arrogantie is geoorloofd als je goed bent. En dan mag je balen als je verliest. Dat mag je laten zien ook. Een groot winnaar, maar ook een groot verliezer. Sven had zijn transponder gewoon om zijn enkel. Net als alle andere schaatsers. Behalve Bob. Bob had hem in de teen van zijn schaats, want dat scheelt 6cm, ofwel drieduizendste van een seconde. Bob wist wat dat verschil kon uitmaken. Wij ook. En Bob blijft Bob. De beste 10km schaatser aller tijden, maar niet met de uitstraling van Sven. Wij zien dat op tv. Het lijkt soms een virtuele wereld. Maar deze wereld is echt. 10 jaar keihard knokken, keihard trainen en alles opzij zetten. Iets wat wij niet zien en we ons niet kunnen voorstellen. Dat hoeft ook niet, want wij willen alleen die race zien. Zonder de extra informatie over welke schaatser het met welke schaatster doet. Zoals die marathon schaatser. Die de 10km won. Bergsma. Een echte winnaar. Over zijn verloving met Heather Richardson lezen we dan wel weer op Facebook. Als het is uitgeprint. Want dan is het echt.

Vanavond ga ik schaatsen. In het Olympisch stadion. Op de coolste baan van Nederland. Met dank aan Rintje. Ook zo’n winnaar. Misschien doe ik wel 25 rondjes. Een kilometer of tien…. Maar eerst nog even geld storten naar Duitsland. Een flink bedrag. Dan komt mijn naam in hoofdletters in één van die duizend boeken. Mooie gedachte. Print maar uit. Het liefst in kleur! Dan is het echt… en kan ik in de spiegel kijken.