Dit is geen sprookje,novelle of anekdote.
Nee dit is een waargebeurd verhaal over een oude man,zijn hobby en empathie.
Laat ik onze hoofdpersoon maar even Thomas noemen.
Gisteren ontmoette ik hem aan de waterkant.Samen zaten we te vissen op de spuisluis in IJmuiden.
Daar mag je al sinds het ontstaan van onze planeet ‘gratis vissen’.
Nu schijnt het van rijkswaterstaat;daar alleen nog te mogen met een vergunning.
Dit laat ik nog weleens juridisch uitzoeken.
Enfin thomas en mij persoontje raken aan de praat en vangen ondertussen een aantal haringen.Hij neemt ze mee.Voor zijn kat en voor zichzelf en zijn vrouw.
De haringen rookt ie en hij vertelt het me met veel plezier.
Opeens staat daar een controleur.Hij vraagt naar onze vispas .
Ik ga de mijne uit me auto halen en Thomas moet bekennen dat ie zijn vispas thuis heeft laten liggen.Als 81_jarige mag je toch weleens iets vergeten.
Thomas wordt steeds meer een ongelovige Thomas,omdat hij niet serieus genomen wordt door Mijnheer de Controleur.
Deze luistert half naar zijn verhaal en besluit Thomas te bekeuren.
Een geel briefje met 90 euro erop en de woorden;ik hou me aan de regels.
Thomas stelt voor dat hij morgen weer langs komt en dat hij dan zijn vispas meeneemt.Thomas komt namelijk elke dag vissen vanuit Amsterdam in IJmuiden.
Eerst zegt de controleur hier ja op,maar aan het einde zegt ie;ik kan het niet beloven hoor.Daar zaten we dan.Allebei onthutst en gefrustreerd.Natuurlijk moeten we ons aan de wet houden.Regels zijn regels en meer van dit soort blabla.Tjees iemand met een beetje gevoel in zijn donder,had dit toch anders geregeld.Ik denk dat we een contrleur voor de controleurs moeten opleiden.Oke Thomas gaat dit niet betalen en vandaag hebben we weer samen gevist.Hij had zijn vispas bij zich en zijn hengelsportvereniging gaat hem helpen.Dus sprookjes bestaan toch,want dit zal toch echt wel eind goed al goed worden.Groetjes van een visser die houdt van vissen en oude mensen als gezelschap.

.Ii