Man, man wat een weer. Het valt met bakken uit de lucht en ik wordt er een beetje chagrijnig van. En tot overmaat van ramp gaat een van drie lampen in de woonkamer ook nog eens stuk, waardoor ik nu heel romantisch in het schemer aan het schrijven ben. Joop de Beagle een kleine onvriendelijk bedoelde oplawaai verkoop, want hij is op z’n Joop’s aan het klooien. Zo, rust in huize de Pluis. Een rokertje is wel op zijn plaats. Tijd voor het baren van een columpje!

Op de achtergrond kwebbelt de televisie er vrolijk op los. Isis hier, angst daar, een paar F16’s gaan de lucht in en jawel hoor, daar zijn de tientallen experts weer. Het Gordon effect!

Ik zie een stukje jongeman ( want het meeste zit onder een doek) op de televisie die in uitstekend Nederlands, vol emotie verteld dat door de beslissing van de Nederlandse Overheid om deel te nemen aan het conflict ik ook een doelwit voor hem moet zijn. En bedankt vriend. Ik ken je niet, heb je nooit wat aangedaan en nu moet ik voorlopig andersom lopend, drie honden uit gaan laten. Niet dus!

Maar ik moet eerlijk blijven. Als ik lees hoe sommige lezers van mijn diverse columns reageren op mijn meningen aangaande dit onderwerp, dan kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat er iets onder de leden zit.

Ik bedoel, een andere mening er op na houden en diegene vervolgens naar het hiernamaals wensen, gaat wat mij betreft heel ver. Maar om zomaar te denken wat een ander vindt, past echt niet in de Pluis gen.

Nu ben ik op geheel eigen wijze respectvol naar een ieder en maak daar geen onderscheid in. Respectvol tegemoet treden vindt ik vanzelfsprekend en scherp veroordelen van daden ook.

Nu zag en voelde ik de tendens van angsten in allerlei vormen gestalte krijgen. Kon ook haast niet anders. Isis, kalifaat, ingenomen paspoorten, etc. waren en zijn dagelijkse onderwerpen in het politiek en maatschappelijk debat.

Zelfs in “zorgcomplex” waar de Pluis woont, is het Isis verhaal het onderwerp van gesprek. Bij de brievenbussen weliswaar, maar toch.

En als ik weer een rekening uit de bus haal verstommen de gesprekken om ons heen. Nu weet ik niet of ik eruit zie als een Jihad strijder, maar wellicht is een beetje bruin, kale kop, sik, tatoeages rijdend in een oude bus, HET profiel in de gedachte van de ander,

Mmmm. Ik kan blindelings de oude Moto Guzzi modellen uit elkaar halen en in elkaar zetten, maar ik ben ook in staat geweest om drie frikadellen te bakken in een oude pan met dito olie en m’n halve huis af te laten branden. Dus als ik namens mijzelf, Joop, Bumper en Queenie spreek: ik ben niet echt een terrorist maar aan de andere kant wel een beetje gevaarlijk. Of een sukkel, zoals u wilt. ( CC, nogmaals bedankt dat je toen de telefoon niet wilde opnemen omdat je stond te swingen op Pearl Jam. Zei je! )
Echter, aan nog een andere kant ( en die heb ik ook): Ik heb in de diverse gesprekken met Gemeenten en Woningcorporaties op verzoek, gewezen op de Maatschappelijke verantwoordelijkheden. Zeker gezien de voorname rol die ze hebben in het participatieproces en zich ook naar buiten toe, zo presenteren.

Het onderwerp van de gesprekken en briefwisselingen was en is: bejegening. Hoe treedt je naar buiten toe op, je realiserend wat er zich afspeelt?

Spannend is het allemaal wel. En dan bedoel ik niet dat ze kilometers verderop een Kalifaat uit hebben geroepen, dat mensen zich aangetrokken voelen en weggaan. Nee. Ik ben vooral nieuwsgierig hoe Nederlanders omgaan met de dichtbij-huis onzekerheden, de vrijheid op de social media en of de leiders van dit land het hoofd erbij houden?

Ikke lekker wel. Kom net vanuit een donker park en leef nog steeds. Het is dus nog, niet te laat. Weet je wat, ik ga m’n voicemail eens keer aanpassen.

Want nu hoort de beller: U spreekt met het antwoordapparaat van de Pluis, zegt u het maar, piep………

En ik weet hoe ik ben. Dus als ik aan het schrijven ben geweest zitten sommige woorden stevig vast tussen de bruine oortjes.

Per abuis kan het dan zo zijn: U spreekt met het kalifaat van de Pluis, zegt u het maar, piep………..

Geen kalifaat, geen kalifaat, geen kalifaat, geen kalifaat…………zegt de stem in mijn hoofd.

 

Daar ga ik: U spreekt met de stem van de Pluis. Mijn antwoordapparaat, klets gerust want het kan geen kwaad.

Nonderjuu, bijna verkeerd, opnieuw………………

U spreekt met de Pluis. Niet echt, maar een duplicaat. Godver….

Laat maar, morgen is er weer een dag.

 

Op de achtergrond kletst de televisie nog steeds. Bij verschillende ROC’s laten ze duizenden “moeilijke” leerlingen niet toe. De kans op slechte eindresultaten en dus minder geld voor de scholen kunnen de gevolgen zijn. Tja, op jonge leeftijd geen perspectief hebben, wat zou dit nu voor een gevolgen kunnen hebben?

Lekker bezig en Bussemaker lijkt een beetje kwaad. Nee hé, dit lijkt ook al op het woord: kali……………….

 

Speerpunten nota’s, zwarte vlaggen, duizenden kilometers te overbruggen en nooit, nooit enige negatieve ervaringen met de Islam gehad. En nu moet ik toezien hoe het lidmaatschap van een bondgenootschap er voor zorgt dat de democratische principes opgedrongen worden aan hen die het niet willen.

Ik vindt de beelden die ik zie verschrikkelijk. Mensen die op de vlucht zijn voor onveiligheid is niet goed. Tja, de wereld is best complex geworden.

De Pluis houdt het maar simpel, omdat ik het ook niet één, twee, drie weet. Aangenaam de Pluis is de naam, de Pluis. En u heet…………………..koffie?

 

 

De Pluis……………