Afgelopen week zat ik nietsvermoedend een broodje te eten in een horeca gelegenheid. Uiteraard ben je tegenwoordig op deze plaatsen voorzichtig geworden. Je scant eerst de omgeving of er geen BN’ers zitten, die een verbod hebben gekregen van de rechterlijke macht om daar een broodje gezond te eten. De kust was veilig, maar dat veranderde toen Willem Holleeder met zijn bodyguards de zaak binnen kwamen lopen. Heb nog snel gegoocheld om te kijken of er voorwaarden bij zijn vrijlating zijn bepaald, maar alles was legaal of nog in onderzoek.

 

Dat veranderde plotseling toen er een motor dwars door de voorruit van de cafetaria naar binnen reed en terwijl de glassplinters nog door de lucht zweefden, opende de motorrijder het vuur op de groep van Willem H. Mijn tafel lag in de baan van de schoten en door een reactie waar Usain Bolt jaloers op zou zijn, dook ik net op tijd onder de tafel. Een verdwaalde kogel schampte mijn voorhoofd.

 

Maar laat ik bij het begin beginnen. Gisteren is er in het ziekenhuis een minuscuul stukje moedervlek weggesneden ter controle. Geen levensbedreigende operatie en met een plaatselijke verdoving was het klusje binnen een halfuur gepiept. Het plekje bevindt zich echter op mijn voorhoofd en de arts had mij gewaarschuwd dat er een aantal dagen een groot verband op zou moeten blijven zitten.

De assistente genoot van haar functie als HOAZ (Hoofd Operatie Afmaak Zuster) en heeft vast in haar jeugd hele verzamelingen teddyberen van top tot teen ingezwachteld om te oefenen op haar latere roeping. Nu was het voor het echie en ging zij niet spaarzaam om met de lengte van de pleisters om alles muurvast op zijn plaats te houden. Uiteraard hing er geen spiegel in de behandelkamer, dus was ik nog onwetend van het kunstwerk dat op mijn hoofd ten toon werd gesteld.

 

Daar kwam ik snel achter bij het verlaten van het ziekenhuis. Na 3 keer mijn gulp gecontroleerd te hebben, waar zouden al die mensen anders naar kijken?

In een winkelruit zag ik de weerspiegeling van het grote kruis met witte pleisters op mijn voorhoofd. Gelukkig waren de fluoriserende pleisters op, anders was ik ook in het donker met Google Earth zichtbaar geweest.

 

Die paar dagen zijn wel door te komen, maar om het verhaal voor de zoveelste keer te moeten uitleggen is zeer vermoeiend. Zeker omdat het maar om iets lulligs gaat als een moedervlek.

Vandaar dat ik het verhaal aan het begin van de column maar heb verzonnen. U mag zelf beslissen, welke versie u leuker vindt om te lezen.

 

 

© Jaap Rietdijk

[email protected]

http://twitter.com/Rietdijk63

http://nl.linkedin.com/pub/jaap-rietdijk/8/4b5/7a5

http://www.facebook.com/profile.php?id=100002812272030&ref=tn_tnmn

http://jaapuitbarendrecht.blogspot.com/view/sidebar