Ik ben ooit (goed)gelovig geweest. Dat wil zeggen, ik kwam in een kerk. Gaandeweg met teruglopende frequentie en overtuiging. Vanwege de liefde voor mijn gezin en hang naar de goede oude tijd, die niet zo goed maar wel oud bleek te zijn, heb ik dat best nog lang volgehouden. Maar het is voorbij. Ik wilde nog wel in God geloven, maar kon dit niet meer. Spiritualiteit is mooi, doet ons boven onszelf uitstijgen maar nuchterheid is ook wat waard. Bomen omhelzen wilde ik ook niet, dus zonder mijzelf atheïst te noemen heb ik wel afscheid genomen van het bovennatuurlijke.

En dan de kerk.., zonder geloof in God heb je daar niets te zoeken, het is toch al geen club waarmee je je als mens van deze tijd nog makkelijk identificeert. Tenenkrommende opvattingen, slaapverwekkende bijeenkomsten, zelfvoldane kwezeligheid, maar gelukkig zijn er ook heel aardige, reële en ruimdenkende gelovigen. Het is in ieder geval al lang mijn thuis niet meer.

De overtuigde gelovigen van de oude stempel geloven in bekering, verlossing, de Heer die wikt en beschikt en ons ontvangt (of niet) als wij het tijdelijke voor het eeuwige verwisselen. U weet wel, die poort met Petrus als eeuwige poortwachter, met die grote sleutelbos, wat een baan! Veel humor zit er niet bij, want wat is Aardse humor in het Licht van de Eeuwigheid? Dat leidt maar af. Nee, we moeten God wel serieus nemen. Geestdodend? Zou er in de hemel dan echt zo weinig te lachen zijn? Volgens mijn moeder was de hemel als een gigantische gouden kathedraal waarin je je de eeuwigheid lang aan God zit te vergapen…, wat een vreselijk idee! Dat is eerder een beeld van de hel, zei ik haar, maar dat kwam me op een fikse oorvijg te staan…

Veel gelovigen hebben een mooi geloof en leven een beter leven dan ik ooit zou kunnen, mede dankzij hun ideaal. Hun geestelijk houvast is belangrijk voor ze en creëert een betere wereld. Met het verdwijnen van de kerken in ons land zullen we dat missen. Maar ja, er is ook de nodige kerkelijke kiespijn en die goedgelovigen accepteren dat er allemaal bij. Je moet het maar willen…en kunnen, zo’n spagaat tussen geloofsideaal en bittere kerkrealiteit, als het bijvoorbeeld om het inenten van je kinderen gaat of het accepteren van de geaardheid van je medemens.

Wat blijft is de hang naar rituelen. Want dat het leven alleen op nuchtere wijze tegemoet getreden wordt, nee, dat wil er ook niet in. Dus, beste voorganger van welk genootschap dan ook, maak er iets moois van, dan blijft de vraag nog zo lang mogelijk bestaan. It’s your World…
Happy believing!