Inmiddels ben ik ruim een jaar bezig met het opzetten van eetstoornissenvoorlichting op mijn eigen school. Het heeft heel wat voeten in aarde gehad, ik heb verschillende mensen moeten overtuigen. Mijn tekst is keer op keer herschreven, de PowerPointPresentatie wel een stuk of negen keer veranderd en het beeldmateriaal kwam bij iedere versie van de presentatie weer uit een andere documentaire.

Ruim een week geleden was het dan eindelijk zo ver. De docenten waren overtuigd. Hoewel, de mentor van de door mij les gegeven klas heeft er bij mij zelf om gevraagd. De klas was op de hoogte gesteld. Sommigen keken ernaar uit, andere zagen er tegenop en weer anderen kon het – puur invulling – helemaal niets schelen dat ik ze een lesje eetstoornissen zou geven.

Afijn. Vorige week woensdag, 11.40 uur precies begon mijn les. Van tevoren was ik ongelooflijk zenuwachtig. Duizend en een twijfels schoten door mijn hoofd. Ik had het vast niet goed genoeg voorbereid. Wat nou als ik de vragen niet zou kunnen beantwoorden? Desondanks was ik vastbesloten er het beste van te maken. Ik had A gezegd en moest nou ook B zeggen. Dat deed ik. Ik stond er en ik deed het. Zomaar.

Het was – zonder al te veel eigendunk – een groot succes. Ik ben erin geslaagd een stuk onbegrip weg te nemen. De leerlingen luisterden naar mij, ze deden mee met de quiz, ze stelden vragen en keken – of ze moeten heel goed kunnen faken – vol interesse naar het filmfragment. Mijn missie was geslaagd. De kogel was door de kerk: ik had het gewoon gedaan.

Het privéberichtje op Twitter diezelfde avond van de mentor van de klas, zorgde er dan ook voor dat ik helemaal tevreden kon zijn. Het meisje om wie hij zich zorgen maakte, had ook wat gehad aan de voorlichting. Van tevoren wist ik niet om wie het ging, tijdens de voorlichting had ik haar voor mezelf wel eruit gepikt. Ze vond het dapper dat ik mijn verhaal had durven vertellen. Omgekeerd vond ik het dapper van haar dat zij vragen durfde te stellen in de klas.

Ik hoop oprecht dat zij er eerder bij is dan ik. Eerder ingrijpen, minder afvallen, betere begeleiding had misschien wel veel kunnen voorkomen. Echter, of dit waar is, zullen we nooit weten. Ik troost me met de gedachte dat ik er desondanks goed vanaf ben gekomen. Vijf jaar geleden had ik niet durven dromen dat ik nu voorlichting zou geven. Nu stond ik daar en ging het haast vanzelf.

Ik heb het maar mooi ff gedaan.