Het is algemeen bekend dat je in de grote steden van Nederland je niet te veel moet gaan hechten aan je fiets. De maximale relatieduur is gemiddeld 3 maand.
Bij mij is dit allemaal nog iets extremer. Sinds een jaar woon ik als studente in Utrecht. In dit ene jaar, in deze slechts 12 maanden en 365 dagen, heb ik het voor elkaar gekregen om 5 fietsen te verslijten. 6. En met pijn in mijn hart heb ik vandaag ook afscheid moeten nemen van fiets nummer 6. Het raakt me diep. Van psychologen hoor je altijd dat het een goed idee is om te schrijven over je verdriet en verlies ten behoeve van het rouwproces. Daarom; tijd voor een korte fietslevensbeschouwing! Ik noem het: Ode aan de fiets.

Fiets nummer 1, genaamd Simon, was een groenblauwe vriend die meekwam uit Groningen. Helaas kende Simon vanaf het begin al geen grenzen; hij gooide alle remmen los. Hij wist niet wanneer hij moest stoppen en ging altijd te ver door. Toen dit resulteerde in een bijna-dood-ervaring op een groot kruispunt heb ik besloten om er een punt achter te zetten.

Fiets nummer 2 hing altijd slap. De spanning was ver te zoeken. Uiteindelijk was er geen enkel middel wat meer hielp tegen de met als gevolg dat hij permanent dienst weigerde.

Fiets nummer 3 was een heuse delinquent met een groot aantal criminele trekjes. Hij bracht me vaak op het verkeerde pad. Met als hoogtepunt een ritje naar Nieuwegein in plaats van Utrecht. Op dat moment besloot ik dat het tijd werd om mijn eigen weg te gaan. Ik heb hem verlaten en hij is uiteindelijk in de goot belandt.

Met fiets nummer 4 had ik een kortstondige affaire. Noem het een rebound op fiets nummer 3. Tijdens deze affaire ontmoette ik echter fiets nummer 5. Nummer 4 ligt sindsdien bij me aan de ketting.

Fiets nummer 5 had het moeilijk. Hij is in zijn jeugd vaak mishandeld waardoor hij nu ernstig beschadigd en traumatisch is. Bij elke trap die ik wilde geven begon hij te schreeuwen en te piepen. Hij was erg instabiel en heeft duidelijk een steekje los. Het was slechts een kwestie van tijd tot hij instortte…

De fiets die daarop volgde was hij eigenlijk wat te oud voor me. Vele mensen keurden de relatie af, maar onder het motto ‘op een oude fiets moet je het leren’ besloot ik me hier niets van aan te trekken. Helaas waren er meer mensen die dit dachten. Met als gevolg dat mijn oude rot deze nacht van me is afgepakt door een anonieme bewonderaar.

Al met al heb ik nergens spijt van. Ik zal altijd van jullie blijven houden.