Sporten, ik heb er een gruwelijke hekel aan. Ik snap niet dat er mensen zijn die dit leuk vinden. Mijn eerste reactie hierop is: “dan moet je wel een heel saai leven hebben…” Natuurlijk vind ik dat niet echt maar…. hoe kun je dit leuk vinden?! Ik snap het werkelijk niet. Ik zou het ook graag als mijn favoriete bezigheid bestempelen maar het is echt godsonmogelijk.

Op de middelbare school heb ik jaren geaerobict met een stel vriendinnen. Dit was met name leuk omdat het met vriendinnen was. Ik weet dat ik hierna altijd helemaal afgebrand was. Dat is nog zo iets: schijnbaar zou je energie moeten krijgen van sporten. Dat heb ik dus NOG NOOIT meegemaakt. Ik ben daarna alleen maar moe. Ik doe vast iets verkeerd.

De afgelopen jaren heb ik meerdere malen pogingen ondernomen bij verschillende sportscholen. Van fitnes tot steps tot bodyjam. Met vriendinnen, met mijn vriend of alleen. Ik haak IEDERE keer weer af. Het grootste euvel is het van de bank af komen, het omkleden en het daadwerkelijk naar de sportschool gaan (met de auto natuurlijk). Ik vind het VERSCHRIKKELIJK. Als ik mezelf dan de zaal heb weten in te slepen kijk ik de minuten weg. Het kan me niet snel genoeg gaan. Maarja, time flies when you’re having fun… De klok lijkt tijdens het sporten dan ook spontaan achteruit te gaan!

Ik heb meerdere pogingen ondernomen om thuis iets van sport te beoefen. Zo heb ik ooit een step aangeschaft. Die heb ik welgeteld één keer gebruikt. Ik ben ook een tijd in het bezit geweest van skates. Maar, na enkele pogingen gingen mijn enkels zeer doen omdat ik er niet recht op kon staan. “Gelukkig, een excuus!”. Daarna kocht ik rolschaatsen. Geen scheve enkels meer tot gevolg maar… uhm…. ja… “het is net iets te warm”, “het is net iets te koud”, “het waait toch echt te hard”…. Ik weet ALTIJD wel een excuus te vinden…

Mijn reden om toch te willen sporten is niet om af te vallen. Mijn belangrijkste motivatie is toch wel de onvermijdelijke, doch enigszins af te remmen, cellulite. Ik had nooit gedacht dat ik daar nu al last van zou hebben (ik ben dertig en heb er al enige jaren last van, maar in mijn beleving begon dat pas zo bij de veertig). Zeker niet gezien het feit dat ik redelijk slank ben. Maar helaas, de geen-topsport-beoefenende vrouwen krijgen het allemaal. Ook doe ik het voor mijn algehele gezondheid. Ik zit de hele dag achter de computer wat natuurlijk niet enorm bevorderlijk is voor de conditie.

Een paar maanden geleden hebben mijn vriend en ik een crosstrainer (à enkele honderden euro’s) aangeschaft. Ik ben heel fanatiek begonnen. Dat duurde wel ongeveer een week of twee schat ik zo. Ik kon het gewoon niet. Ik was of te moe of het was te koud of te warm (deze keer binnenshuis). Waaien deed het dan weer niet maar… ik was niet vooruit te branden.

MAAR nu heb ik het echt door. Ik heb me meer verdiept in vetverbranding en wat een crosstrainer echt kan doen. Om resultaten te zien hoef je geen uren en dagen aan één stuk op dat ding te staan. Sinds een aantal dagen sta ik dan ook om de andere dag 25 minuten op de crosstrainer. Ik wil dit de komende tijd wat op gaan voeren maar ik probeer me nu ook realistische doelen te stellen. Wat namelijk ook nogal demotiverend werkt is dat andere mensen altijd vinden dat je niet genoeg sport. Veel mensen focussen op de duur van het sporten (met name zij die zelf niet sporten) terwijl dit niet het belangrijkste is. Ik kan in 25 minuten meer bereiken dan een ander in een uur. Deze wetenschap helpt enorm. Ik hoef geen uren te zwoegen om resultaat te zien. Ten minste, dat is wat ik lees op internet. Ik moet het nog aan den lijve ondervinden. Misschien heb ik wel te hoge verwachtingen, ik weet het niet. En misschien haak ik over een tijdje wel weer af. Maar één ding is zeker: als je het niet probeert heb je al verloren.