Op een regenachtige dinsdag in april wordt ik gewekt door mijn ‘vriendelijke’ wekker, de telefoon. Oh jee ik heb al eens op snooze gedrukt en me verslapen. Wat heb ik vanacht toch uitgespookt? Shit ik moet opstaan, werken. Maar waar is het avontuur van vanacht…? Ik kijk nog net even naast me. Gelukkig mijn zwangere vrouw maakt het goed. Dan laat ik in een ogenblik van slapperige onoplettenheid de telefoon vallen. Hopeloos probeer ik het alarm stop te zetten. Wat een rot geluid, beter maar eens een vrolijk melodietje instellen. Je kent het wel mannen van bijna dertig jaar. Carrièretijgers en nog steeds opzoek naar avontuur. Met een knappe, intelligente vrouw en toekomstig gezin ligt het geluk voor ze klaar. Maar waar blijven die wilde haren, het rokkenjagen en totally wasted zijn na een avond stappen? Is dit het maximale van mijn mannelijkheid?

Terug naar het bijna wakker worden….Verdomme moet dat nu zo lomp met die telefoon roept mijn vrouw. Ik probeer nog even te rusten ja en dat ik wakker schiet is ook niet goed voor de baby. Wijs denk ik aan de lectuur die ik de afgelopen drie maanden naar me toe geworpen heb gekregen. Oh ja wat stond er ook alweer in het boek van “Help ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt”. De heilige regels van Kluun schieten door mijn hoofd en redden me uit deze toestand: Veer mee en vermijd discussies! Ik reageer: Sorry schat dat ik jullie wakker heb gemaakt, ik ben zo onhandig als ik nog niet helemaal wakker ben. Even een stilte….mijn vrouw zegt: Het is goed. Gelukkig ze slaapt weer.

Opgelucht ga ik me wassen en scheren. Nog steeds licht ontwakend en denkend aan de droom van vanacht. In welke jungle was ik en hoeveel mooie vrouwen had ik ook alweer om me heen? Jezus wat zag ik er goed afgetraind uit in die droom en wat was ik dapper in gevecht. Als een echte Tarzan trotseerde ik de wilde natuur (dezelfde genaamde vibrator doorop  nagelaten).                                                                                                                                                    

Dan weer een moment van onoplettendheid….shit mijn scheermesje valt. Mijn vrouw komt uit de slaapkamer. Wat ziet ze er toch sexy uit in haar lingerie en zwangere buik. Ze vraagt: Moest jij niet een trein gaan halen? Ik maak het scheerwerk snel af, kleed me aan, even een lekkere kus op haar mond en dan vertrek ik met volle snelheid op mijn fiets naar het station. Met het vertrouwen dat mijn vrouw op een dag als deze de realiteit onder ogen ziet en de boel thuis uit liefde voor mij afhandelt.

Daar ben ik dan uit mijn droom ontwaakt. Fiets ik zo hard als ik kan. Die trein ga ik halen, ik voel me Tarzan in de jungle. Stoplichten en auto’s weet ik te trotseren. De trein zie ik in verte aankomen. Nog even een auto ontwijken, fiets stallen en met een sprint naar de open deuren rennen….Met volle overgave probeer ik de trein te bespringen…. Ik struikel over de laatste trede van het trapje en val met de deuren sluitend op mijn buik. Ik roep: Yes I made it! Het avontuur wordt werkelijkheid als twee conductrices mij een handje helpen met opstaan. Helaas zijn ze niet zo knap als de vrouwen uit mijn droom. Maar mannen van dertig niet getreurd, die lieve en knappe vrouw thuis daar heb je zo juist de held voor gespeeld.

Hachi