Ik ben een van de mensen die probeert de positieve dingen van deze bizarre tijd te zien. Toen iemand dan ook aan mij vroeg of ik mijn oude leventje niet miste, zei ik zonder na te denken nee. Tuurlijk ben ik niet blij met het coronavirus en hoop ik dat we hier zo snel mogelijk met zijn allen uitkomen, maar iets aan deze nieuwe manier van kan ik wel appreciëren.

Zoals bijvoorbeeld de snelheid van de wereld om ons heen, voor covid-19 draaide alles zo snel. Elke dag maar weer hetzelfde ritme, met hetzelfde snelle tempo en dezelfde frustraties. Er was in dat ritme bijna geen tijd om een beetje te genieten van het feit dat we mogen leven of een beetje tot rust te komen zodra je thuis kwam. Alles ging meteen weer door. 

Zodra het virus Nederland bereikte stond alles (ongeveer) in één keer stil. Dat was in het begin wel erg wennen, maar ik merkte dat ik eindelijk even de tijd had om even tot rust te komen. Ik had eindelijk de tijd om gewoon even op de bank te zitten en die ene film te kijken die al 2 jaar klaar ligt, om dat boek te lezen wat inmiddels totaal onder het stof zat en alle meubels in het huis te verplaatsen (om het daarna weer terug te zetten omdat ik de oude opstelling toch mooier bleek te vinden…). De bordspelletjes werden weer van zolder en ik ben (te) vaak ingemaakt met potjes Mario Kart. 

Terwijl ik het dus thuis prima naar m’n zin had, hoorde ik van iedereen om me heen hoe zwaar ze de quarantaine vonden. Iedereen leek langzaam gek te worden van het thuis blijven, en ik moet zeggen, al dat negatieve nieuws om ons heen maakt dat natuurlijk niet leuker. Zodra je de tv of radio aan zet hoor je wel iets over corona, zodra je je telefoon opent net zo. Ik snap ook wel dat dat alles bij elkaar de gemiddelde mens niet per se gelukkiger maakt.

Toch heb ik een soort (gezonde) tegenzin om straks als we het corona achter ons gelaten hebben, mijn normale leven weer op te pakken. Die vaste sleur van de dagen mis ik als kiespijn.