Elvis Presley, Red Hot Chili Peppers, Lenny Kravitz, Michael Jackson, Madonna… allemaal blijvers van de vorige eeuw die ‘t nu nog goed doen in de huidige muziekwereld. Maar wat zijn dan nu de muzikanten die we over 40 jaar nog horen? Ik ben van mening dat er heel veel zijn die ‘t niet zullen halen. Wie is er de doorzetter en wie slaat aan bij het publiek?

Tegenwoordig is het heel erg normaal dat je een leuke stem hebt, waar mensen een paar minuten naar willen luisteren. Er zijn tientallen programma’s op de huidige televisie die je al een beetje ster kunnen maken. Horen we nog wat van de winnaars van X-factor, Idols, Popstars of The voice? Sommigen zijn gebleven en zijn blijven hangen, maar vaak is dat niet het geval in de muziekwereld. De winnaars scoren soms een hitje of gaan verder als musicalster. Maar waar zijn dan de echte blijvertjes? Misschien zitten de echte artiesten, de blijvertjes, op plekken waar we niet zullen zoeken. Of misschien zijn het mensen die we niet snel in de spotlights zullen zetten, waar mensen niet “tegen aan” willen kijken.

De uitspraak ‘Het oog wil ook wat’, nemen ze in de televisieprogramma’s heel erg serieus. In een enkele persoon ziet de jury soms wel een mogelijkheid om er een ‘ster’ van te maken en diegene door een make-over te halen. De kandidaat vindt zichzelf eigenlijk prima en wil mee doen aan de competitie zoals hij of zij is. Wat je dan vaak ziet is dat de kandidaat er vaak maar mee akkoord gaat omdat hij of zij heel graag wil doorbreken. In de loop van het programma, gaan wij, als publiek, de kandidaat zien als een werkelijke artiest. Meestal is dat zo gevormd door het commentaar van de jury en door het gepimpte uiterlijk. Vervolgens verspillen we allemaal ons geld aan onnodige belletjes en sms’jes. En vullen de programmamakers hun zakken met ons geld en maken ze een mega show met veel toeters en bellen. 

Na onze belletjes en sms’jes, wint de totaal gepimpte kandidaat de competitie. Vol overgave en helemaal in de waan dat hij of zij het echt gaat maken, stopt het programma en dus ook de strijd om de competitie te winnen. Vaak wordt de winnnaar dan heel toevallig een platencontract aangeboden, hoe toevallig! Ik persoonlijk kan me niet voorstellen dat er geen overeenkomst is tussen de platenmaatschappij en de programmamakers. Want waarom horen we na een tophit niks meer van de winnaar? Dat komt misschien omdat mensen graag terug gaan naar het oude vertrouwde en dan toch weer naar de gouwe ouwe’s gaan luisteren. Voor de winnaar valt het dan vies tegen en is het toch niet wat hij of zij er van had verwacht. En dat te bedenken dat diegene er helemaal voor veranderd is en rond loopt als een heel ander persoon. Even terug naar het begin, we begonnen bij een kandidaat die blij was met zichzelf en die gewoon mee wou doen aan de competitie zoals hij of zij was. Aan het eind is daar bijna niks van over en is diegene nog niet doorgebroken en nog niet verder gekomen. Maar wie blijven er dan wel? Amy Winehouse, U2, Queen of wordt het dan toch Ben Saunders of Kim de Boer?