Het bekijken van een nagelbijtende spannende fictieuitzending van Criminal Minds  resulteerde in een uitzonderlijke uiterst diepzinnige conversatie met m’n vriend betreffende ‘geweld’ in de media.  In één of andere cursus heb ik ooit geleerd dat instabiele individuen zich inderdaad kunnen spiegelen aan een filmpersonage en als het ware een soort copycat worden en dat gedrag gaan imiteren.

Als iemand in een Spiderman kostuum wil rondlopen of denkt dat hij Superman is – en ja, deze twee ‘helden’ delen ook wel rake klappen uit – dan zorgt dit meestal voor weinig overlast en alhoewel het ook niet ‘normaal’ is denk ik niet dat dat geweldenaars in spé zijn.  Maar het is anders als mensen zich gaan spiegelen aan  delinquenten in de media.

Vermits Criminal Minds voornamelijk over seriemoordenaars gaat stelde mijn vriend zich de terechte vraag of het wel goed was om dit uit te zenden omdat dit inspirerend zou kunnen werken voor bepaalde gestoorde zielen.  Ik kaatste de bal terug door te zeggen dat we dan ook het Journaal beter niet meer zouden uitzenden.

Geweld en sadisme zijn niet van deze tijd.  Ze hebben altijd al bestaan en geen enkel dier op deze planeet is gewelddadiger dan ‘de mens’.  Natuurlijk draagt de media ertoe bij dat bepaalde mensen slechte ideeën krijgen.  Als je ’t mij vraagt zijn de computer games hier koploper.  Als je bedenkt hoeveel schietspelletjes er op de markt zijn waar mensen zich urenlang in kunnen inleven en beloningen krijgen als ze iemand dood schieten dan hoef ik niets meer te zeggen…

Ik betrap mezelf erop dat ik ook wel een spelletjes fanaat ben.  Zowel wat de echte ‘games’ betreft als de meer klassiekere spelletjes.  Zo speel ik bijvoorbeeld wel eens graag ‘mijnenveger’ omdat ik die éne neuroon in mijn brein graag train en dit een spel is waar je bij moet nadenken. 

Ik wist niet dat het mogelijk was maar ik heb ontdekt dat ik de game settings kon veranderen nu zijn de landmijnen bloemen geworden.  In plaats van op een mijn kan je dus nu op een bloem trappen en is het spel voorbij.  Uiteindelijk is het identiek hetzelfde spel alleen… het bloemenspel is in mijn ogen veel minder geweldadig.  De bloemen denken er waarschijnlijk wel anders over.

En toen begon ik te brainstormen over hoe bepaalde bestaande spelletjes te ‘restylen’ – zo zou Jani met onuitspreekbare achternaam  het zeggen.  Ik mik en schiet ook graag.  Maar in plaats van dat we mensen doodschieten zou er misschien een Cupido met pijl en boog kunnen rondvliegen.  Als je erin slaagt om met de pijl mensen door het hart te raken is dat een extra bonus.  De mensen bloeden niet of vallen niet dood maar dan verschijnt er een roze wolk en worden ze verliefd en gaan ze een  huisje bouwen of gaan ze samen in het asiel een hondje halen (of zoiets).

Ik speel graag Criminal Case op FB.  Da’s zoeken naar een moordenaar.  Maar ik wil ook wel zoeken naar een verloren vriendin of de ouders van een geadopteerd meisje of mijn benodigdheden om te gaan werken… (ik zeg maar wat).  Het spel zou dan Carrière Push heten. Zelfde principe alleen zoek je niet naar een mes maar bijvoorbeeld naar een nietjesmachine of een dictafoon of een geschikte baas.

Die spelletjes zijn al wel op de markt maar veel te weinig of in een belachelijke versie voor heel jonge kinderen.   

De ‘standaardversie’ van de spelletje zou ook moeten aangepast worden.  Mijnenveger had ‘Bloemenveld’kunnen heten en zo standaard op mijn computer geïnstalleerd geweest zijn maar kennelijk spreken mijnen meer aan dan bloemen.

Bon…voor al die idioten die mijnen verkiezen, wacht maar tot er zoiets geleverd wordt als postpakket.  Ik verkies de bloemist aan mijn voordeur!

BLOEMENVELD
Stem op deze column!