Soms is het goed wat meer van jezelf te laten zien. En er gewoon op los te experimenteren. Hoewel ik de spotlights van nature graag mijd, ben ik volop aan het oefenen geslagen.

Na serieuze kennismaking met twee blijvertjes (LinkedIn en Facebook), een inmiddels eenjarige relatie met Twitter, en een korte fling met Pinterest, wilde ik méér. Ik besloot niet alleen te gaan bloggen, maar ook nog wat te sjansen met Instagram.

(Voor degenen die de social media-draad inmiddels kwijt zijn: Instagram is een fotodagboek waarmee je een inkijkje kunt geven in jouw uitermate boeiende leven. Daarnaast kun je je natuurlijk eindeloos vergapen aan de minstens zo fantastische levens van anderen).

Het moet gezegd: het is een Wereld van Ware Kunstwerkjes. Over levenskunst gesproken… Foto’s waarmee je mensen normaal al de ogen uit kunt steken, worden door de speciale filters nóg mooier en laten nu ook je mond openvallen. En al wéét je dat je genept word waar je bijstaat; het maakt het kijkgenot er niet minder om. Sterker nog: het is ronduit verslavend.

Natuurlijk komen er dan vragen naar boven, variërend van ‘waarom woon ik eigenlijk niet in Italië?’ tot ‘Is die yogapose eigenlijk wel menselijk?’. De ene dag betekent dat een lichte depressie over je eigen saaie leven, de andere dag een lichte rugblessure omdat je die yogapose toch zonodig uit moest proberen. (Nog een geluk dat er niemand in de buurt was om dát vast te leggen).

Voetjes

Maar inspirerend is het! Omdat Instagram heel beeldend is, komt het ‘dichterbij’ en word je je heel bewust van je eigen leven. Wat is nu eigenlijk typerend voor jouw leven en welke beelden deel je met je kersverse Instagram-familie? Hoe bloot geef je jezelf op het wereldwijde web? Ik besloot: ik plaats alles wat met een bewuste, healthy lifestyle te maken heeft.

En zo slingerde ik lollig een foto van m’n voeten op de yogamat het internet op. Dat leverde toch beduidend andere reacties op dan ik had verwacht. Geen bewonderend ‘doe je dat elke dag?’, maar laten we zeggen: bewondering van een andere aard. De meest dubieuze figuren wisten hun weg naar mijn voeten razendsnel te vinden en schroomden niet om allesbehalve subtiel ‘complimentjes’ uit te delen.

En zo begon ik mijn zondag niet ontspannen, zoals de bedoeling was, maar met visioenen van MIJN onschuldige voetjes die – bij de hand genomen door slijmende fetisjisten – spoedig de benen zouden nemen naar websites die ik niet eens wíl kennen.

Het is, kortom, nog een beetje zoeken. Elkaar inspireren met mooie beelden en de stimulans om over je eigen leven na te denken: fantastisch. Het pimpen van de foto’s door ze door een filtertje te halen? Vooruit dan maar – het oog wil ook wat. Maar het bepalen van wat je wel en niet van jezelf laat zien én het inschatten van de gevolgen daarvan? Dat heeft nog best wat voeten in de aarde.

Ik hoop in godsnaam maar dat de mijne goed terecht zijn gekomen.