Zondagavond, kwart over acht. De zenuwen stijgen en snel loop ik naar de keuken om nog even een kop koffie te zetten. Ik zet een kop en schotel klaar en bedenk me net op tijd dat ik de koffie liever uit een beker drink. Dat past beter bij de gelegenheid.

Gelukkig vliegen de laatste minuten voorbij en hoor ik, samen met miljoenen anderen, voor de eerste keer sinds lange tijd de intro van de succesformule: “Boer Zoekt Vrouw”. Heerlijk, Yvon heeft weer tien hopeloze boeren gevonden en is er klaar voor om ze aan heel Nederland te presenteren.

In sneltreinvaart maken we kennis met o.a. boer Arthur die intens gelukkig wordt van een mooie komkommer (en dan vraag ik me werkelijk af waarom hij nog geen vrouw heeft gevonden), Romanticus Aad die de tulp de ultieme bloem vindt om aan een vrouw te schenken, een hopeloze tweeling die, gezien hun IQ, niet in aanmerking zullen komen voor een volwassen vrouw en boer Doede die een reislustige vrouw zoekt die met hem het Friese landschap wil verkennen.

Maar meteen is al duidelijk welke boeren we uiteindelijk gaan volgen dit jaar. Zo was daar boerin Henrieke. Hollands glorie op z’n best. Yvon gaat in gesprek met haar, haar moeder en oma en Nederland kijkt toe hoe op zondagavond drie generaties melkkoe aan tafel vertellen over het heerlijke boerenleven.

Daarnaast hebben we 2 weduwnaars die vertellen hoe ze hun leven weer proberen op te pakken na het verlies van hun geliefde. Nederland barst uit elkaar van medeleven. Twitter ontploft met berichten als “Schattig”, “Aaah” en “Respect”. Ik verwacht een nieuw record aan brieven.

Tot slot gaat de KRO op de moderne tour en wordt er een homoseksuele boer de beeldbuis opgeschopt. Volgens deze boer “Willem” rust er toch nog wel een taboe op homoseksualiteit in de agrarische sector. Oké Willem, het zal zo zijn. En omdat we Nederlanders zijn, zal ook Willem veel brieven ontvangen.

Een ding hebben de boeren met elkaar gemeen. Ze voelen zich, vooral ‘s avonds, zo alleen. Het lijkt mij voor iedereen de beste oplossing om ze met z’n tienen op de zorgboerderij van Willem te plaatsen met een heel hoog hek er omheen.

Maar naast de boeren, die wat mij betreft allemaal hoog op de wachtlijst voor sterilisatie zouden moeten worden geplaatst, is daar natuurlijk de natte droom van elke boer; de ultieme boerin: Yvon Jaspers. Met vragen die jeugdjournaal-onwaardig zijn, probeert ze de boeren, onnodig, neer te zetten als incompetente debielen. Dat is een taak die ze zelf namelijk prima vervullen. Dit jaar heeft ze haar kleuterjuf-outfit ingeruild voor een aantal hemden waar Jan de Hoop alleen maar van kan dromen en doet ze ons vanaf september weer week na week geloven dat ze woont in haar mooie, blauwe busje.

Welke mening je ook hebt over Yvon, de boeren of de programmamakers; we kijken wel weer met z’n allen en, eerlijk gezegd, wou ik dat het al september was.

 

Ralph Lubbers