Er zijn ergere dingen

Durf het haast niet te zeggen, want het is natuurlijk een ontzettend luxe ´probleem´ , maar als ik heel eerlijk ben, vind ik het een noodzakelijk kwaad hoor, dat boodschappen doen.
Ik besef heus wel dat ik in de gelukkige positie verkeer dat ik boodschappen kan en mag doen, maar ik vind er geen zak aan.
Een aantal keren per week sleep ik mezelf dus letterlijk voort naar de supermarkt, vertel mezelf dat ik niet mag klagen, en als ik een erg goede bui heb maak ik mezelf zelfs wijs dat ik er eigenlijk best zin in heb.
Van te voren maak ik dan quasi enthousiast een lijstje opdat ik niets vergeet, om zodoende recht op mijn doel af te kunnen gaan. Om er dan vervolgens bij aankomst steevast achter te komen datzelfde boodschappenbriefje te zijn vergeten. Tsja.
Als ik om me heen kijk naar mijn mede boodschap´lot´genoten dan valt het me dat ik niet de enige ben die er geen zin heeft vandaag, en constateer dat er meer mensen rondlopen met dezelfde gezichtsuitdrukking welke ik zo netjes tracht te verbergen.
Sterker nog, ik heb aan den lijve ondervonden dat er mensen zijn die nog een stapje verder gaan.
Om lange wachtrijen bij de kassa, rondlopend en vooral voor de voeten lopend klein grut, rollators, en andere bijkomende (vergeef me) ergenissen te voorkomen, probeer ik steevast een rustig moment te pakken om mijn boodschappen te doen, en dat is vaak tussen de middag, lunchtijd.
Zo ook op die ene maandagmiddag….
Het was mooi weer, het zonnetje scheen , niks te klagen dus, en rustig liep ik richting boodschappenkarretje welke op de parkeerplaats klaar stond.
Plotseling voel ik zachtjes doch dwingend iets tegen mijn achterwerk aandrukken, ik draai me om om te kijken wat het was, en je gelooft het niet maar het was een auto.
Ik kijk eens goed en zie een oudere heer achter het stuur met een gezicht wat zegt dat ik maar eens even door moest lopen! Meneer vond het schijnbaar de normaalste zaak van de wereld om iemand aan te rijden die hem voor de voeten liep.
Nu ben ik van nature een zeer rustig persoon en ik word niet gauw boos maar dit ging mij zelfs te ver, wat dacht die vent wel, wat een brutale idioot zeg. Ik wees met twee vingers naar mijn ogen om meneer duidelijk te maken dat een bezoekje Specsavers/Hans Anders en consorten geen overbodige luxe zou zijn. en daarna een consultje psychiater graag. Beste meneer de aanrijder, ik snap als geen ander dat het niet leuk is om boodschappen te moeten doen, zeker als u een bepaalde leeftijd heeft bereikt en dus steeds minder tijd heeft. Maar probeer er eens met een andere blik naar te kijken…Er zijn echt ergere dingen….

Boodschapmomentje
Stem op deze column!