Het is zaterdag en ik ben op weg om een rokertje aan te schaffen, de zoveelste zak hondenvoer eigen te maken en een paar liter diesel naar binnen te laten glijden.

Bij terugkomst open ik de brievenbus en wordt welkom geheten door een lachende dikkop, die schrijft dat ik mee moet doen met de Postcodeloterij. Mijn leven zal nooit meet hetzelfde zijn.

Nou is mijn leven toch al onvoorspelbaar, dus een schepje er bovenop kan geen kwaad bedenk ik me.

De postcodeloterij, een aller aardigste organisatie onder bezielende leiding van de wereldverbeteraar, Poelmann. Als ik man zie en hoor, heb ik de knip al in de hand. Begaan als hij is met 3e wereld burgers, met een bijna failliete boekhandel en milieu organisaties trekt hij ten strijde om te helpen.

Er is wel een probleempje opgetreden. Hij houdt er een wat vreemde samenwerking op na.

Wat blijkt? De kindjes van de Noorse Broeders vouwen doosjes voor de Postcodeloterij.

Een clubje van religieuze fanatici die hun “Noorse kindjes” tot in het donker laat buffelen.

Wellicht vanuit het aloude Postcode Loterij gevoel dat de Noorse club ook een goed doel is of vanuit de gedachten dat kindjes laten buffelen, zorgt voor een kostenreductie. Dit weet alleen de heer Poelmann en dit geval, onze lieve heer.

Een vervelende bijsmaak geeft het wel. Nu hebben vele geen enkel probleem met zaken die daglicht niet kunnen verdragen, als het eigen belang maar niet onder druk komt te staan. Alleen ik wel. Als ik het weet of te weten kom.

Dus als ik Gaston met zijn vrienden over mijn beeldscherm zie huppelen, kijk ik nu wel anders naar de miljoenen die op mij liggen te wachten.

Het verbaast mij niet dat door de bezuinigingen er allerlei organisaties op zoek gaan naar vormen van cashen. En wellicht de diepere creativiteit aan zullen spreken.

Ik bekijk de site van One World en zie allerlei HBO bedelfuncties, die op mijn scherm komen te staan.

Aan de ene kant een begrijpelijke ontwikkeling, want het bestaansrecht van een Organisatie kan op vele manieren geborgd worden. Maar aan de andere kant kan het er ook voor zorgen dat vanuit morele verantwoordelijkheden, immoreel gedrag ontstaan kan.

Een beetje in de trend van wethouders die niet zo onberispelijk zijn dan ik denk, een organisatie die curatele staat en waar ik toch aan moet betalen of pensioenfondsen die door hun beurs verhalen zorgen voor een dikke mist.

Noorse broeders! Ook een eng clubje van gekkies. Dicky Schoof, kom er maar in!

 

Broeders.
Stem op deze column!