Vacature na vacature vult mijn beeldscherm. Ik lees, kijk, overweeg en meer nog dan dat bekijk ik als het ware ook steeds opnieuw mijzelf. Pas ik in dat plaatje? Werkgevers vragen nogal wat van kandidaten, en ook al denk ik zelf dat ik aan het grootste deel van de criteria zondermeer voldoe: de werkgevers denken er schijnbaar anders over. Want na het indienen van mijn CV en een beredeneerde motivatie volgt enkele weken later een koel bericht van afwijzing. Waar gaat het mis? Ik schets een beeld vanuit mijn ervaringen.

Allereerst: in de economie van vandaag vullen de rekken met gegevens van werkloze werkzoekenden zich in rap tempo. De nood is in veel sectoren aan de man, en dus kunnen werkgevers die een aantrekkelijke vacature te melden hebben, zich verheugen: ettelijke honderden reacties vliegen binnen  na de melding dat er een vacature bestaat binnen het bedrijf. Zwetend en zuchtend werken de Chefs Personeelszaken zich door de stapels brieven heen en maken grofweg een soepele selectie, waardoor de eerste honderd kandidaten al in een vroeg stadium uit de race gezet worden. Zonder veel oog voor detail, want dat zou een onmogelijke opgave zijn gezien de tijdsdruk waaronder ook zij hun taak moeten verrichten. Dus is het devies: creëer een CV dat opvalt! Oké. Dat heb ik gedaan: een Engelstalig en een Nederlandstalig, en een driedimensionaal bewegend CV gemaakt waardoor werkgevers mijn persoon beter kunnen leren kennen. Vinkje dus.

Ten tweede: in de economie van vandaag telt je ervaring best zwaar – of juist niet. Bedrijven kunnen het zich niet permitteren iemand in dienst te nemen die onervaren is, want dat zou betekenen dat zij in die persoon zouden moeten investeren in de vorm van opleidingen. En daar wordt juist nu, juist NU, op bezuinigd. Maar als de functie niet te zwaar is, of de kandidaat voldoende opleiding heeft gehad, dan telt de laagte van het salaris waarvoor men wil werken. Oké. Ervaring heb ik genoeg, op allerlei vlakken. Levenservaring nog veel meer. Ik laat me niet uit het veld slaan, sta mijn mannetje (zelfs als vrouw) en leer vrij snel – ook zonder duurbetaalde cursussen. Mijn opleidingsachtergrond is universitair, breed genoeg om op allerlei gebieden goed mee te kunnen functioneren. En ik ben (nog steeds) leergierig! Vinkje wat mij betreft.

Ten derde: personeel moet flexibel zijn, en kneedbaar. Oudere werkzoekenden zijn dat niet, zegt ‘men’. Met name vrouwen van middelbare leeftijd met kinderen zijn dat niet, zegt ‘men’. Althans, dat lijkt de heersende opinie te zijn. Oké. Maar ik heb een prachtig stel kinderen die mij steeds minder nodig hebben, een opvangnetwerk dat naadloos is (dat bewijzen we al jaren!), en ik heb mij in mijn leven al zo vaak moeten aanpassen aan nieuwe situaties dat ik denk dat er niemand is die zo flexibel kan omgaan met situaties, dan ik. Kneedbaar? Natuurlijk ben ik kneedbaar! Ik wil zo graag weer aan de slag in een ‘volwassen’ functie, ik zou wel gek zijn als ik me dan niet kneedbaar zou opstellen als ik de kans kreeg! Nog een vinkje, is mijn mening.

Drie vinkjes op een rij… Ik begrijp alle tegenwerpingen die Chefs Personeelszaken kunnen en zullen hebben, en geneigd zijn een kandidaat met mijn kenmerken al in de eerste ronde buiten de race te zetten. Maar ik moet erop vertrouwen dat er ergens een Chef Personeelszaken is die mijn kenmerken ziet zoals ik ze zie: de meerwaarde van een kandidaat met een bijzonder goed stel hersenen, een motivatie die onbegrensd is, doelgericht kan werken en zich met een gezonde mate van humor ook door de grootste tegenslagen heen werkt. Ik ben wat je noemt een Carrièrebeest. En als ik de kans krijg, zal ik dat bewijzen!