Echtscheiding viert hoogtij. Iedereen lijkt op zoek te willen gaan naar de ultieme vervulling van het leven. Natuurlijk, mensen maken verkeerde keuzes en komen er veel later achter dat het niet gezond voor hen is, of er is sprake van fysieke of emotionele mishandeling. Soit, de redenen waarom zullen bekend zijn veronderstel ik. De gevolgen die het heeft voor de kinderen, die ongewild betrokken zijn geraakt in vaak gruwelijk nare situaties, zijn vaak schrijnend.

Maar wat er dan gebeurt, na het pijnlijke afscheid. Dat is variabel. In het beste geval had men reeds voor de scheiding een geschikte nieuwe partner gevonden, en blijkt dat de zogenaamde soulmate te zijn waar de rest van het leven mee gedeeld kan worden zonder noemenswaardige problemen. In de meeste gevallen echter begint er een lange weg, een zoektocht naar een partner die de opgelopen kwetsuren kan en wil helen.

Op zich kan dat best spannend en leuk zijn, maar al gauw is het spannende eraf en ontdekt men een andere wereld. Een wereld waarin alleenstaande vrouwen als beschikbare geisha’s gezien worden (en dan formuleer ik het heel netjes) en alleenstaande mannen graag de geneugten willen proeven maar echt geen zin meer hebben in de lasten (met andere woorden: als er kinderen in beeld komen is de lol er gauw vanaf, en de vrouw moet liefst financieel zelfstandig zijn want de man heeft al een torenhoge alimentatie te voldoen).

Cupido draait overuren, schiet lukraak pijlen in het rond en raakt harten keer op keer heel diep. De roze wolken drijven door de ruimte en de eenzame man of vrouw drijft heel graag mee. Het gebeurt, dat Cupido de juiste harten raakt en er een ‘happily ever after’ ontstaat. Geweldig als dat gebeurt. Maar te vaak blijken de nieuwgevonden liefdes toch niet houdbaar. De wonden die achtergebleven zijn na de scheiding van de persoon die Cupido het eerst geraakt had, moeten helen. En dat duurt langer dan de alleenstaande man of vrouw zou willen. Men zoekt de perfecte partner, die de eigen imperfectie liefdevol accepteert. Eindeloos.