Er zijn van allerlei programma’s door goedbedoelende mensen opgezet om mensen te helpen die in moeilijkheden zijn geraakt. Grotendeels zijn deze programma’s, echter, opgezet met het kortzichtige doel om “mensen te helpen” in tegenstelling tot “mensen te helpen zichzelf te helpen”. Onze inspanningen moeten er altijd op gericht zijn, dat zij die gezond van lijf en leden zijn, weer voor zichzelf zorgen.

De gewoonte om onverdiende uitkeringen te ontvangen is nu zo wijdverbreid in onze maatschappij, dat zelfs welgestelde mensen, die in het bezit zijn van de middelen om nog meer rijkdom voort te brengen, van de overheid de garantie van een winst verwachten. Verkiezingen hangen vaak af van wat de kandidaten beloven voor de kiezers te doen uit de overheidspot. Dit is een praktijk die, wanneer zij algemeen wordt aanvaard en toegepast, de burgers van welke maatschappij dan ook tot slaven maakt.

We kunnen het ons niet veroorloven om pleegkinderen van de overheid te worden, zelfs al hebben we het wettelijke recht daartoe. Het vergt een te groot offer in de vorm van verlies aan zelfrespect en aan politieke en stoffelijke afhankelijkheid. Bijvoorbeeld: Ongeveer 150.000 mensen krijgen een arbeidsongeschiktheidsuitkering terwijl ze daar helemaal geen recht op hebben. Volgens verzekeringsartsen van het UWV komt dat doordat er te weinig mensen opnieuw worden gekeurd. In een aantal landen is het uitermate moeilijk om verdiende van onverdiende uitkeringen te scheiden. Het principe geldt echter voor alle landen: Wij behoren ernaar te streven zo te leven dat we voor ons bestaan op onszelf vertrouwen en niet op anderen.

Overheden zijn niet de enige schuldigen. Wij vrezen dat vele ouders profiteurs van hun kinderen maken door hun toegeeflijkheid en gulle hand met de middelen van het gezin. Ouders die van hun kinderen uitkeringsgerechtigden maken, zijn even schuldig als overheden die dat met hun burgers doen. De handelingen van de ouders op dit gebied kunnen zelfs meer verwoestend zijn dan welk regeringsprogramma ook.

Dit grote beginsel ontzegt de behoeftige en de armen niet de hulp die zij behoren te ontvangen. De volslagen hulpeloze, de ouden van dagen en de zieken worden liefdevol verzorgd, maar allen die gezond van lijf en leden zijn wordt op het hart gedrukt hun uiterste best te doen om afhankelijkheid te vermijden, als hun eigen inspanningen een dergelijke koers mogelijk maken; om tegenslag als iets tijdelijks te beschouwen; om vertrouwen in hun eigen kunnen te combineren met eerlijke arbeid; om zichzelf en hun gezin weer onafhankelijk te maken; om in elk voorkomend geval de behoefte aan hulp tot het uiterste te beperken en om eventuele gegeven hulp aan te vullen met alles wat binnen hun eigen vermogen ligt.

Ik ben van mening dat er zich maar zelden omstandigheden voordoen waarin mensen met een onwrikbaar geloof, waarachtige moed, een onwankelbare vastbeslotenheid en een brandend verlangen naar onafhankelijkheid in hun hart, en die trots willen zijn op wat zij tot stand brengen of hebben gebracht, niet in staat zouden zijn om de hindernissen op hun levenspad te overwinnen.

Het beginsel zelfstandigheid is geestelijk, evenals alle andere beginselen. Het is ook geen programma voor een tijd van rampspoed, maar een programma voor deze tijd.