2e Paasdag, het regent en in mijn huiskamer liggen vijf honden voor Pampus, drie van mij en twee van mijn zoon. Prachtig om te zien hoe deze dames en heren elkaar snurkend proberen te overtreffen. Niks meubelboulevard, niks Ikea en niks verplicht op bezoek. Welnee, een heerlijk dag om met mijn bedrijfje in de weer te zijn, een blikje bier open te trekken en bijvoorbeeld een column te schrijven.

Als rasechte amateur-columnist heb ik mijzelf wel een professionele houding aangemeten, die niemand dan weer opmerkt. Een oude tafel vol met deuken en krassen, veel boeken erop, een laptop, allerlei niet meer te lezen notities, overvolle asbakken, een pracht CC vulpen en naarmate de dag vordert: een paar ingedeukte blikken bier. Je bent een professional of je bent het niet!

Binnenkort ga ik waarschijnlijk richting een zuidelijk land, met de Bus. Mijn kleinzoon noemt hem de Bas-bus en ik noem hem: het draadje. Overigens, een pratend pak in een flitsende op de lat-auto, vond dat ik harder moest rijden dan toegestaan ( maar niet kan) en gaf mij de bekende vinger. Sorry, 110 is het maximale meer zit er echt niet in.

Een busje zoals je ze nauwelijks meer ziet. Oké, soms langs de kant van de weg, maar onze bus is pure romantiek. Een (gloei)draadje, een echt bromgeluid binnen en buiten de auto, een plofje als ik hem s-morgens wakker schud en een toeter die elke elektrisch aangedreven auto op tilt laat slaan. Een beauty, al zeg ik het zelf.

Jarenlang heb ik op oude motorfietsen met een vuilniszak achterop, landsgrenzen overschreden. In een spijkerbroek met een leren jackie voorzien van een enorme glimlach, heb ik anderen ontmoet en beleefd. En nu? Nu naar vele jaren rij ik weer rond in een stukje nostalgie en geniet met meer dan volle teugen. Beleef mijn bedrijfje, geniet van CC en mijn (klein)kinderen en van de hoofdschuddende mens om mij heen die een afkeurende blik aan mij cadeau doet (of een vinger, voor mijn echte fans).

En Joop onze Beagle? Die kijkt gedurende onze reizen volt trots uit het achterraam, zittend op een oud matras achter in het draadje, filosoferend over de vreemde mensenwereld.

Weet u wat? De Pluis is mijn “schrijversnaam” waar ik fier en trots op ben. En als u na vandaag, het draadje rond ziet tuffen. Steek dan geen vinger op, probeer mij niet vooruit te duwen maar knik naar mij, zoals een knikje bedoeld is.

Alles wat in de auto zit is namelijk authentiek en heeft veel plezier en respect met, en voor elkaar. En in essentie, ook voor de rest van wereld. Vrijheid, zit soms in een klein, oud busje.                                                                                                                 – de Pluis