De kogel is door de kerk. 20.000 Nederlanders dragen een penning om de nek met de boodschap: niet reanimeren s.v.p.

20.000 Mensen zeggen nee als de geest, de geest wil zijn. Niks geen geklooi maar aju paraplu. Vandaag een klein stukje in de krant, om daarna vliegensvlug door te gaan naar de andere zaken van de dag. Maar ik sta er toch eventjes bij stil.

Schijnbaar is ondanks de laptop, IPad, Selffie en de mobiele een simpel maar eenvoudig kettinkje om de nek, voldoende om te zeggen: laat maar. Schijnbaar zijn er dus mensen die geen vertrouwen hebben in de heren en dames medici en geen vertrouwen hebben in die oh zo gezellige verpleegtehuizen. Het laat maar kettinkje, is nogal een beslissing.

Ik stel met zo voor dat als de familie aan tafel zit, je vrouw zeurt, de kinderen ruzie maken en je kleinkinderen hangend in een bank het liefs op hun eigen slaapkamer hangen, je gaat nadenken. “Wie wil er wat drinken” roept, en je vrouw dan zegt: eerst koffie met een koekje- met op de achtergrond wederom een bericht dat er een paar oude knarren moeten verkassen, naar een ander knarrenhuis. Dan voel je in paniek of je het kettinkje wel om hebt.

Ik heb wat te zeggen: roep je dan. Maar niemand luistert en tot overmaat van ramp krijg je ook nog een ssssssssssst om de oren, want Gordon en Joling zijn op televisie. Koekje: hoor je op de achtergrond. Gelukkig heb je de ketting.

20.000 Mensen geven er de brui aan. Ze zijn de wereld zat als de gezondheid door een ander geregeld moet gaan worden. Prachtig, en een diepe buiging van de Pluis. Even surfen naar kettinkje.nl.

 

Als je nog “jong” bent en bijvoorbeeld in Spakenburg woont heb je hele andere dingen aan je hoofd. Ik ben heel vroeger er een keer op de motor er naar toe gereden. Een visafslag, echte mannen en dames in klederdracht. Altijd pratend onder elkaar en druk in de weer. Dat dacht ik toen. Maar de waarheid komt altijd uit.

De visboertjes hebben allemaal een potje crack onder de bedstee staan om het leven aan te kunnen. Je gaat er schijnbaar ook beter van voetballen. Dat alles bij elkaar is ook de dynamiek van het leven. Die hebben met z’n allen nog geen kettinkje nodig, die leven nog met lijntjes. Ook heerlijk denk ik, maar daar buig ik dan weer niet voor.

 

Maar het is toch apart hoe er in stilte 20.000 mensen een keuze maken. Wie wist er nu van? De enige die het geweten moet hebben is de verkoopster van de kettinkjes die, als dit zo doorgaat, binnenkort een beursgenoteerde onderneming heeft. Een prima zakenvrouw die vast geen kettinkje heeft maar binnenkort wel een pracht sportwagen en aan de Vinkeveense plassen woont. Misschien een kettinkje van goud? Ook weer dynamiek, maar dan van een volgend leven.

Participeren, 20.000 mensen geven een signaal af. Een doordrongen signaal van de eigen keuze en wie hoort ze?

Hangen er eindelijk allemaal kastjes aan de muren, hebben ze nauwelijks mensen om te voorzien van plakkertjes en elektrische stroomstoten?

Altijd wat in dit land.

 

Tulus.