De geboorte van ons tweede kindje Floris was snel gegaan. Om 4.00 uur in de ochtend voelde ik wel wat rommelen in mijn buik en om 13.00 uur is onze Floris geboren. Na de geboorte werd Floris bij me gelegd om te kijken of hij wilde drinken. De kleine Floris wilde nog niet drinken en de verloskundige dacht dat Floris nog moest bijkomen van de bevalling. Dat Floris niet wilde drinken daar zocht ik op het moment niet verder achter. Het klonk immers logisch dat sommige baby’s nog moeten bijkomen van de bevalling.

Fingerfeeden was de oplossing voor kindjes die het moeilijk hebben met drinken. Met een kleine spuit naast je pink in de mond moest ik Floris voeden. De verloskundige en de kraamverzorgende hadden gezegd: ‘ elke keer als je Floris een zuigbeweging ziet maken moet je een beetje melk in zijn mondje spuiten’.  Het probleem was dat ik Floris nauwelijks een zuigbeweging zag maken en per keer maar een paar ml melk in zijn mondje kon spuiten.  Ook werd Floris niet wakker en dit maakte me ook erg zenuwachtig. Mijn gevoel op dag 2 van zijn leven dat er al niet iets pluis was, ik weet alleen niet wat.

Drie dagen na de bevalling kwam de verloskundige weer bij ons op bezoek. Ik had gezegd dat ik me erg zorgen maakte dat Floris nog geen goede zuigreflex heeft en dat hij afgelopen dagen niet veel heeft gedronken. De verloskundige ging Floris controleren. Ze koppelde een apparaat op zijn voetje om te kijken hoeveel zuurstof in het bloed zat. Dit bleek wel aan de lage kant te zijn. Ze tilde Floris aan zijn handen op om te kijken wat zijn reflexen zijn. Floris bleek niet de juiste reflexen te hebben volgens de verloskundige.

Na de controle zei de verloskundige ‘Ik vertrouw dit niet meer, we gaan Floris naar het ziekenhuis toesturen’. Mijn wereld stortte in elkaar. Ik wilde meteen weten wat er mis is. Waarom wilde Floris nou niet drinken.

Ik wilde net zoals mijn vriend samen met Floris naar het ziekenhuis. Er moest nog alleen iemand Matteo ophalen (ons eerste kind) van het kinderdagverblijf. De kraamverzorgende wilde graag Matteo ophalen van het kinderdagverblijf zodat we beiden mee konden naar het ziekenhuis. Ik wilde alle spullen inpakken om mee te nemen naar het ziekenhuis en tot overmaat van ramp ging ik door mijn rug van de zenuwen. Ik wilde met de trap naar boven maar bij de eerste stap ging alles in mijn rug op slot. Mijn vriend tilde mij naar bed waar ik verging van de pijn. Na enkele minuten rust ging het alweer beter maar ik voelde de spanning nog wel in mijn lijf. De verloskundige en de kraamverzorgende vonden het niet verstandig dat ik mee ging naar het ziekenhuis samen met Floris en mijn vriend Rutger. Ik kon beter even een paar uur op bed gaan liggen en dan later naar het ziekenhuis gaan. “Ook dat nog ze ik”. “Ik heb op dit moment alleen maar pech”. Na wat mopperen probeerde ik te gaan slapen, maar kon het niet. In mijn hoofd zat ik te denken wat er mis is met mijn kindje. Waarom wil hij nou niet gaan drinken? Bij ons eerste zoontje ging hij op de dag van de geboorte meteen goed drinken en was er niet iets mis.

Rutger ging met Floris wel alvast naar het ziekenhuis. Ik zou dan als ik met beter voelde later worden opgehaald door mijn schoonmoeder die me zou gaan brengen naar het ziekenhuis. Na 15 minuten op bed te hebben gelegen heb ik mijn schoonmoeder gebeld en gezegd dat ik ondanks mijn gezondheid wel nu naar het ziekenhuis wilde om te gaan kijken hoe het met Floris gesteld is.