Deze nacht is het weer raak. Vier uur en ik ben klaar wakker. Er heerst een absolute stilte in en rond mijn huis, geen vogel die zingt geen enkel menselijk en dierlijk geluid is aanwezig. En ik wordt er wakker van.

Het is ook zo verdomde heet in mijn huiskamer, en de hitte krijg ik er maar niet uit.

Nu ben ik geen geweldige “aan één stuk door” slaper, maar de laatste tijd is echt een ramp.

Ik kan niet slapen in mijn bed, dus slaap ik al een jaar of tien op de grond. Maar schijnbaar is de verzonnen oplossing uitgewerkt en is nadenken over iets anders aan de orde.

Als ik dan weer eens wakker ben, rook ik als eerste een sigaret waarna mijn blaas aan de beurt is. En vervolgens ga ik dan iets doen op de laptop. Ik schrijf en denk na. Vaak weet ik na enkele dagen weer waarom er een onderbroken slaap was, dit dan wel weer.

Eens denken: is het geldgebrek? Nee. Sta ik rood? Nee ook niet. Zijn directe familieleden in gevaar? Ook niet. Is CC de oorzaak? Zeker niet. Heeft het iets te maken met de drie honden of mijn gezondheid? Ook niet. Maar wat zou het deze keer kunnen zijn?

Mijn matras is inmiddels in stilte omgetoverd tot een hondeneiland. Queen naast mijn hoofdkussen, Bump onder de deken en Joop, zoals het een Joop betaamd, diagonaal over het gehele matras. Die hebben zeker geen last van gebroken nachten. Sterker nog, af en toe krijg ik in de nacht een poot van Joop in mijn gezicht die mij zonder woorden verteld dat ik een stuk op moet schuiven. Wat ik als “echte baas” dan ook half slapend doe.

Deze keer heeft toch ook te maken heeft met een aantal aanstormende gebeurtenissen die voor velen wellicht vanzelfsprekend zijn, maar voor de Pluis schijnbaar niet.

Ik weet dat CC morgen een belangrijk gesprek heeft met een kennis-loze. In de volksmond ook wel aangeduid met een goed Nederlands woord: de Manager.

De Pluis na jaren weer begint met sporten, en gisteren een nieuwe Kimono met een hagel nieuwe zwarte band gekocht heeft.

Mijn zoon een prachtige tijdelijke baan omzet in het oneindige en mijn dochter met haar gevolg op vakantie gaat.

En dat ik vanmiddag een gesprek heb met een Nijmeegse buurthuis meneer omdat ik een idee ontwikkeld heb om kinderen toch te laten sporten waarvan de ouders of verzorgers geen poen hebben.

 

Kortom, er staat van alles te gebeuren en schijnbaar heb ik daar last van.

Hoe moet het nu als de eeuwige slaap zich aan zal kondigen?

Als ik dagelijks de kranten lees, gaan mijn ogen als vanzelf naar de advertenties met de zwarte randjes en zie steeds vaker de cijfers 1958 staan.

Dat zou me toch een stunt zijn. Ik op mijn oude matras de oogjes sluitend als meneer de Uil, en anderen met het verdriet opzadelen. En na een uurtje of vijf spontaan de oogjes weer open doen, om de honden eten te gaan geven.

Nu is mijn dochter al een felle maar dan is de kamer te klein, daar durf ik om te wedden. Beetje opvliegend karakter, ze lijkt op d’r moeder!

Oké, het is nu half zes en buiten gaat het licht aan. Ik drink mijn koffie op en ga effe liggen. Ben een beetje moe en vandaag is een belangrijke dag voor mij. Dan weten u en ik, hoe de volgende nacht er voor mij uit gaat zien, Inderdaad, en voor nu: oogjes dicht en snaveltjes toe.

de Pluis