Je kent het wel, in een lege kamer sta je met je allerbeste jeugdvriendje, je teddybeer in de hand. Vol verdriet kijk je je teddybeer in zijn zwart kralen ogen en hakt toch de knoop door. Langzaam berg je hem op in een glimmende vuilniszak en besef je dat je nu echt te oud bent geworden voor je beer. Grof gezegd voel ik me nu als die beer. Weggedaan en opgeruimd, vervangen door een spelcomputer. Hoe hard Borsato het ook probeert te ontkennen, afscheid nemen bestaat.

“Het ligt niet aan jou, het ligt aan mij”, was het verloochende cliché wat ik te horen kreeg toen ik vijf maanden geleden een gedumpte teddybeer werd. Nadat ik hoorde dat ik op zich “nog steeds wel een topwijf was, maar hij me gewoon niet meer miste” wilde ik graag de ijzersterke ex zijn die onder het motto ‘graag of niet’ wel gemist werd. Een ieder die ooit gedumpt is weet wat ik bedoel. Ik wilde graag die ene ex zijn waarvan hij zichzelf achter de oren krabt of hij misschien een fout heeft gemaakt. De ex die hem en de rest toelacht terwijl ze haar haar naar achter slaat en vrolijk verder leeft. De ex die geen verdriet kent. Om aan dit onmisbare beeld te voldoen ga je over op wanhopige acties om maar te laten zien hoe gelukkig en vooral onafhankelijk je bent. In het kader van wanhopige acties ging ik over op extra sexy kleding in zijn buurt, samen met een overkill aan sportschool uurtjes. Alles om jezelf ‘onmisbaar’ te maken…

Ik schrijf dit na aanleiding van een dronken dieptepunt. Toen ik en T. met onze gemeenschappelijke vrienden gister in de kroeg stonden had de alcohol mijn hersenen overgenomen. Om 00:00 was ik vooralsnog de enige die had onthouden dat hij jarig was. Ik was degene die ‘Lang zal ze leven’ had aangevraagd en iedereen proostend opjutte mee te zingen. Ik deed dat met plezier. Vijftien vrolijke minuten later zag ik dat hij liever met zijn nieuwe, veel knappere aanwinst zijn verjaardag inging dan met mij. Als ijzersterke ex lachte en danste ik vrolijk verder tot dat ik zijn verliefde blik zag die niet voor mij bedoelt was.. Buiten de vijfhonderd stompen die mijn maag raakte, voelde ik me verdoofd. Vervolgens ben ik zonder gedag te zeggen naar buiten gerent en heeft de alcohol eindelijk mijn ware gevoel toegelaten. Op de fiets naar huis heb ik keihard gehuild, en niet een paar mooie tranen zoals alleen Julia Roberts in Notting Hill kan laten, maar echt het genânte potje janken voldeed. Op de ijskoude keukenvloer besefte ik me dat ik niet alleen gedumpt, maar ook vervangen werd. 

Nu, vijf maanden later ben ik er achter gekomen dat de ‘ijzersterke, gedumpte ex’ niet bestaat. Afgelopen vijf maanden heb ik alles uit de kast getrokken om een ijzersterke ex te zijn maar voor het eerst durf ik mezelf recht in de spiegel aan te kijken en te beseffen dat ik gedumpt ben. En daar ben ik trots op, raar maar waar. Toegeven dat je gedumpt of vervangen bent, is toegeven aan een nieuw begin. Je spiegelbeeld bestaat namelijk niet alleen uit een gedumpte jij OF een ijzersterke vrouw. Je spiegelbeeld bestaat uit een gedumpte jij maar OOK uit een trotse, sterke vrouw. Je hoeft je niet sterk voor te doen, en je hoeft je niet achter het ‘ijzersterke-ex imago’ te verbergen. Afscheid is het hele proces nagaan, alle herinneringen een keer na beleven, onder verdriet kom je uiteindelijk niet uit. Ik ben begonnen aan het accepteren van mijn gedumpte ik. Ik die altijd overal controle over heeft, en alles van iedereen voor elkaar krijgt, moet mijn ego maar even een verdrietig laten zijn. Ik denk het voor een ieder als ik, die altijd weigert het slachtoffer te zijn, tijd wordt om jezelf tijd te geven een slachtoffer te zijn. 

Een paar glazen rode wijn en nog een paar tranen verder luister ik naar ‘Als ze er niet is’ van De Dijk, waaraan ik me de afgelopen vijf maanden heb vastgeklampt. De Dijk beschrijft hoe een man pas weet wat hij mist, als zij weg is. Ik kom er eigenlijk nu pas achter dat dit ook kan betekenen dat de uitkomst niks is. Ik besef me dat ik er best wel klaar voor ben mezelf opnieuw te bekijken. Het is okee dat ik de gedumpte teddybeer ben die in de glimmende zak naar kinderen in Afrika wordt gestuurd. Want terwijl je voor de een misschien oud en misbaar bent, ben je voor de gene die de teddybeer ontvangt het aller gelukkigste begin. Belangrijker inzicht is nog, dat de ijzersterke ex niet bestaat, maar de gedumpte ex vooralsnog een ijzersterke vrouw kan zijn.