Van mijn schoonmoeder kreeg ik een boodschappenpakket met daarin cupcake mix van Dr. Oetker. Op een regenachtige middag tovert mijn dochter de cakemix uit de la om eens gezellig samen te gaan bakken.

Fluitend pak ik mijn beslagkom en mixer uit de kast. Ik lees aandachtig de beschrijving op het pak en bestudeer de lijntjes op de maatbeker. Immers, meten is weten! Ik heb vijfenzeventig milliliter melk nodig. “Een liter is honderd milliliter,”denk ik hardop. Ik schenk de maatbeker driekwart vol.
Mijn dochter giet alle ingrediënten in de kom en terwijl zij driftig aan het mixen gaat, dwalen mijn gedachten af naar goudbruine cakejes die in minder dan twintig minuten uit mijn oven zullen komen en  zoet geurend op mijn etagère zullen staan.

“Mam, is dit beslag wel goed?” Ik staar naar het mengsel en schrik. Het is zo dun dat ik het niet eens in de papieren cupjes kan gieten! Snel kijk ik nog eens goed naar de beschrijving. Het staat er echt; vijfenzeventig milliliter melk. Dan valt mijn blik op het telefoonnummer dat op  de verpakking staat. De gratis Dr.Oetker- consumentenlijn

“Met de klantenservice van Dr. Oetker,  spreekt u.”
“Ja goedendag. Weet u wel dat er een fout staat op de verpakking van jullie cupcakes compleet? Het beslag is veel te dun,  nog dunner dan pannenkoekbeslag.”
“O,  wat vreemd,” klinkt een verbaasde damesstem aan de andere kant van de lijn. “ Ik heb nog niet eerder een klacht ontvangen over dit product. Ik kijk even met u mee”
Ik hoor geratel over een toetsenboord.
“Alle producten worden hier gebakken en getest. Maar te dun zei u? Hoeveel melk heeft u toegevoegd?”
“Nou vijfenzeventig milliliter, precies zoals op het pak is aangeven.”
“Het is bijna onmogelijk.”
“Ik bak wel vaker,”antwoord ik ietwat geïrriteerd.”
“Mevrouw, zou het dan misschien kunnen dat uw maatbeker niet correct is. Vijfenzeventig milliliter melk is echt maar heel weinig en het beslag hoort lobbig te zijn, maar beslist niet dun.”
Lobbig?, lobbig? Ik kijk nog eens naar mijn brouwsel waarin nu kleine klontjes boter drijven. Opeens voel ik nattigheid.  Terwijl mevrouw Oetker door ratelt over het lobbige beslagje, raadpleeg ik vlug Wikipedia. Het staat er echt. Een liter is duizend milliliter en niet honderd, wat dom!

“Hallo, mevrouw, bent u daar nog?”
“Eh, ja”
“Zou u de productiecode eens willen oplezen. U vind hem rechts naast de houdbaarheidsdatum.” Aarzelend lees ik de code op. Ik hoop maar dat ze de omslag in mijn stem niet opmerkt.
“Ik  ga uw klacht opnemen met onze productieafdeling,” besluit mevrouw Oetker het gesprek. “En als pleister op de wonde stuur ik u ons grote Dr. Oetker bakpakket toe.” Het schaamrood staat op mijn kaken als ik de telefoon ophang.

Ik hoop van harte dat ze mijn klacht niet al te serieus gaan nemen bij Dr. Oetker en geen energie zullen steken in het napluizen van het productieproces. Of zullen ze daar wel vaker te maken hebben met keukenprinsessen die duidelijk geen maat kunnen houden?