Mijn hele leven weet ik het al: ik wil geen kinderen.Een vrouw van dertig die geen kinderen wil. Alsof ik een afwijking heb, zo wordt er vaak gereageerd op mijn keuze. Enige vorm van begrip is ver te zoeken.

Mensen die mij echt kennen, familie en beste vrienden, weten hoe ik erover denk (ik krijg inmiddels niet meer ongevraagd baby’s in mijn armen gedrukt). Mensen die verder van mij afstaan voelen zich echter veelal genoodzaakt om mij ervan te overtuigen dat ik echt wel kinderen wil. “Wacht maar. Je bent pas dertig. Nog tijd genoeg.”

Op de één of andere manier kunnen sommigen het niet accepteren dat iemand voor een kindervrij bestaan kiest. Nouja, accepteren? Dat hoeft ook niet. Niemand hoeft mijn levenskeuzes te accepteren. Respecteren is een beter woord. Ik zou het fijn vinden wanneer men mijn keuze zou respecteren. Als iemand mij vertelt dat hij /zij wel kinderen wil, ga ik ook niet zeggen: “Weet je het wel zeker?” “Wacht maar, je kunt altijd nog van gedachte veranderen.” Nee, schijnbaar zijn mensen die wel kinderen willen wel zeker van hun keuze maar mensen die dat niet willen niet. “Want,” en nu zullen we het krijgen, “ik ken iemand die dat vroeger ook zei en hij/zij heeft nu wel kinderen.” En daarmee is de kous af. Omdat iemand ooit van mening is veranderd ga ik dat ook doen. Dus kan ik nu alvast maar beter toegeven dat dat gaat gebeuren…. Kortom, in veel gevallen moet ik boeten voor de keuze van een ander!

Het meedelen van mijn beslissing roept dan ook altijd discussie op. Want waarom wil ik dan geen kinderen? Waarom wil ik ze wel? Daar hoor je nooit iemand over. Ik kan geen enkele reden bedenken om wel aan kinderen te beginnen. Nou, dat is niet helemaal waar (“zie je wel, je wilt ze wel”): ik kan me voorstellen dat het op latere leeftijd fijn zou zijn om volwassen kinderen te hebben die er voor je zijn. Echter, welke ouder heeft die garantie? Misschien heb je uiteindelijk geen goede relatie met je kind(eren) of overleef jij je kinderen. Er kan van alles gebeuren. En om überhaupt zo ver te komen kost het je wel zo’n 20 jaar van je leven. En dat heb ik er niet voor over. Ik ken dan ook meer redenen om niet aan kinderen te beginnen dan om er wel aan te beginnen (financiële kosten, milieu belasting, lichamelijke belasting en zo kan ik nog wel even doorgaan). Maar redenen doen er niet toe, het is bovenal een gevoel. Het woord ‘keuze’ is dan ook niet echt juist. Het is een diepgeworteld gevoel. Het zit in mij. Wat dat betreft zou je het enigszins kunnen vergelijken met homoseksualiteit: het is geen keuze is, het is wie je bent. En voor mij is dit (en ik zeg specifiek voor mij omdat ik niet kan zeggen hoe het voor anderen voelt) geen keuze maar wie ik ben.

Mijn vriend denkt er exact hetzelfde over. En ook hij krijgt vaak de vraag wanneer wij ‘aan de kinderen gaan’. Als hij zegt dat dat niks voor ons is krijgt hij steevast als reactie: “Wacht maar, je vriendin wil straks wel.” Van mannen wordt het nog enigszins geaccepteerd. Maar een vrouw die geen kinderen wil, dat is echt uit den boze. Het is taboe. Want, “welke vrouw wil dat nou niet?” Nou, een hele hoop. Er zijn legio vrouwen die niet aan kinderen beginnen. Bekend en onbekend (kijk maar eens op internet en er gaat een wereld open). Uiteindelijk maakt dat natuurlijk niks uit, het maakt mijn keuze niet meer ‘waar’. Maar toch, het is fijn te weten dat ik niet alleen sta ondanks dat velen doen alsof dit wel zo is.

Ik ben ook doodsbang om zwanger te worden. Als er een pilletje zou zijn wat mij in één klap onvruchtbaar zou maken zou ik het innemen. Echter, volgens velen verander ik echt wel van mening op het moment dat ik zwanger zou zijn. “Dat is zo speciaal.” Vast, voor mensen die het willen. En nee, inderdaad, ik weet niet hoe het voelt om zwanger te zijn. Daarentegen, mensen die dit zeggen weten op hun beurt niet hoe het voelt om vanuit je diepste gevoel zwanger zijn als één van de meest verschrikkelijke zaken te beschouwen die een vrouw kan overkomen.

Baby’s doen mij ook werkelijk niks. “Is ie niet schattig?” Nee. Schattig is wel het laatste wat in mij opkomt! Kittens, puppies, baby-aapjes…. die zijn schattig. Maar een baby?! Nee, het meest onschattige wat ik ooit heb gezien. Ergens heb ik wel vaak het gevoel dat ik sorry moet zeggen voor het feit dat ik niks met kinderen heb. Mensen vatten het snel op als een belediging als ik niet kan zeggen dat hun baby über schattig is. Maar, ik zou toch niet moeten hoeven liegen?

Het is echt niet mijn bedoeling om iemand te beledigen of voor het hoofd te stoten. Als mensen kinderen willen, prima. Iedereen moet doen wat hij/zij wil. Ik misgun het niemand. En ik ben ook oprecht blij voor mensen die blij zijn met hun zwangerschap/kinderen. Het enige wat ik wil is een beetje begrip. Het enige wat ik vraag is, zoals Aretha Franklin ooit zong, R-E-S-P-E-C-T.

– K.C.