Nederland wordt vrolijk wakker, de Belgen zijn ook blij en Frankrijk kan beginnen aan haar rouwproces. De boef is gepakt, en een zucht van opluchting verstomd voor even de geluiden van alledag.

En toch ben ik niet blij. Ben ik bang, onzeker en vertwijfeld?

De kracht die ingezet wordt is de kracht van het ontregelen. Het ontwrichten, het verstoren van ons voort kabbelend leven.

En ontwrichting vraagt om gedegen leiderschap, charisma, balans, serieus genomen worden, dat te doen wat verstoringen opheft en gezien en ervaren wordt.

Dagelijks maak ik mee wat verstoringen doet met mensen, met delen van een samenleving, binnen organisaties en op straat. Ik zie ook delen van de samenleving die gelatenheid uitstralen maar van binnen en in de eigen veiligheidszone, hun ware gezichten laten zien.

Waar is het leiderschap waar ik naar op zoek ben?

Ik sla vanmorgen de kranten open en lees over de EU deal met Turkije, een land wat mensenrechten schendt en kritische media monddood maakt. Ik lees over een Burgemeester die tijdens zijn piketdienst zich een stuk in zijn kraag zuipt. Het kat en muisspel tussen ons Wetboek en Geert Wilders, en de schande die uitgesproken wordt over het kleineren van bedelaars terwijl ook wij in Nederland ze de steden uitjagen omdat het geen gezicht is!

Dit zijn onze leiders?

Leiders die denken in arm en rijk, terwijl het huidige samenlevingsvraagstuk bestaat uit gezien en gehoord worden.

Aangezien de bewoners van Nederland elkaar nauwelijks meer zien en horen is de weg open voor het loslaten van éénduidigheid, kameraadschap, respect en begrip.

Bezuinigingen op buurthuizen, de verzorging, politie en respect -doen hun werk in stilte. De begroting moet van Brussel sluitend zijn, ongeacht het offer wat gebracht moet worden.

Ontregelen is de kracht van de terrorist en ontregelen is de kracht van de bezuinigingen.

En wil je veranderen dat moet je weten, de instrumenten hebben om te reageren op nieuwe omstandigheden. Haal de bezem door je eigen leven! Een prachtige zin als je weet wat een bezem is en waar je moet vegen. En misschien nog wel belangrijker: wie houdt de bezem vast?

Nederland staat onder de spanning op velerlei fronten, weet niet meer hoe ze met deze brede spanning om moet gaan en wij wachten af, wanneer het uitgerekte elastiekje knapt. En dit gaat vast zeer doen, en doet bij sommigen al zeer. Ben benieuwd wanneer de onrust herkend wordt en zich niet meer wil verstoppen.

Kleine kinderen zien de beelden, ouders en verzorgers praten met elkaar en kinderen horen altijd met elkaar te spelen.

De wereld draait en draait, je wordt er duizelig van.