Eigenlijk voel ik mij genaaid. Opgelicht. Besodemieterd. Niet serieus genomen en in de maling genomen. Ik ben hels. Woedend. Ziedend.

Het is dus waar. Allemaal waar. Alles wat ooit vermoedt werd: Lance is een junk. Een verslaafde sportkoning die zeven keer de Tour de France won. En zijn koninkrijk valt nu in duigen.
Maar met hem ook Riis, Contador, Bruijneel, Ullrich, Hamilton en wie weet ook Boogerd, Theunisse, Rooks. Al die grootheden waar ik met bewondering naar keek tijdens de drie weken fietsfestijn door het Franse landschap hebben mij in de maling genomen. Ik wil vloeken, schelden, tieren. Ze verdienen een nekschot. Ik wil ze aansprakelijk stellen voor het feit dat mijn geloof in sport, het wielrennen, voor altijd verdwenen is. Geen enkele ronde, rondje om de kerk, ééndaagse etappe, zal ooit de lucht van doping van zich af kunnen houden.

En degenen die het echt aan het licht konden brengen waren de journalisten. Maar ook zij hielden hun mond, hielden hun pen stil als het er op aan kan. Mart Smeets met zijn eeuwige geslijm met crimineel Lance Armstrong.
In hoeverre kun je als sportliefhebber hun aansprakelijk stellen? Van Riis wist je dat hij rondreed op honderd procent EPO. Maar Lance? Nooit betrapt, nooit gepakt. Maar met een slim en uitgekookt plan wist hij alles te winnen wat er te winnen viel. Miljoenen mensen te raken en miljoenen euri en dollars te verdienen. Ondanks dat hij leefde als een junk en zich vol spoot, slikte en snoof.

Die wielersport is blijkbaar verrot tot het bot. De enige oplossing is: schoon ship, maar dan ook radicaal schoon. Het is toch een schande dat zondaars als Bruijneel, Riis, Madiot en noem ze maar op, de mannen die precies weten en wisten hoe het zit en zat, nog altijd aan het roer staan binnen de wielrennerij.
De UCI, de USADA en al die zogenaamde schoondenkende organisaties kunnen maar één ding doen: iedereen uit het vorige wielren leven verbannen. En niet alleen te beperken tot de sportende zondaren; ook de dames en heren journalisten mogen nooit meer deelnemen aan wat voor wielerronde dan ook.
En zo komen we dan toch af van mega huichelaar Mart Smeets; kan hij eindelijk zijn geliefde Noorse truien breien en seks hebben met Ria Visser. Ik wil Rooks, Bogaard en die andere betweter van een Ducrot niet meer zien en horen. Schoon schip! Dat is wat ik wil.

Klink ik boos? Ja ik ben boos, ik ben woedend, ik voel me in de maling genomen door een ieder die zegt, denkt en schrijft over de wielersport.
Schoon ship: alleen dan, dan alleen is het mogelijk deze sport weer onder de mensen te krijgen. Het zal pijn doen. Maar het resultaat is er naar: dat heroische gevoel. De ontbering, de juichende fans, het afzien. De beklimmingen van de Mont Ventoux, Alpe D’Huez en andere cols het grandeur te geven die ze verdienen.

De Tour wacht op niemand.