Elementaire deeltjes zijn deeltjes die simpelweg niet op te splitsen zijn, al doet men er alles aan om een deeltje te splitsen, hij zal er nooit in slagen. Lang heb ik gedacht dat de liefde ook een elementair deeltje was, er wordt ons namelijk al op jonge leeftijd verteld dat de liefde alles overwint; oorlog, afstand, ziekte, hoe groot de miserie ook is, de liefde zal hem altijd overwinnen. Is deze stelling alleen niet wat te mooi om waar te zijn? Is er echt niks sterkers in het leven dan liefde? Ik denk dat met het ouder worden alleen maar duidelijker wordt hoe breekbaar de liefde eigenlijk is. Jaarlijks scheiden er 30.000 koppels, koppels die ooit in de droom leefden, dat de liefde hen nooit zou verlaten, hij er voor altijd zou zijn. Tegenwoordig wordt helaas na soms 2 jaar al pijnlijk duidelijk dat dit slechts een illusie is, te mooi om waar te zijn. Jongens die denken liefde gevonden te hebben, uitgaan, en deze liefde al laten vervliegen voor een eersteklas ordinair type, met als excuus dat ze een glaasje te veel hebben gedronken. Nu kan men zich afvragen, als de liefde zo superieur is en alles overwint, waarom verliest het dan van een glas met alcohol. Ik denk dat we van het beeld moeten afstappen dat liefde alles overwint, liefde is niet van titanium, eerder van porselein. Het is breekbaar. Dit realiserende maakt de liefde ingewikkelder, maar ook mooier. De liefde is net als het leven niet eindeloos, en net zoals er factoren zijn die een leven kunnen beëindigen, zo zijn die er ook voor liefde. We moeten stoppen met het zien van de liefde als iets onverwoestbaars, we moeten hem gaan zien als een schilderij uit de renaissance; wonderschoon maar kwetsbaar. Ook moeten we stoppen met het overhaast diagnosticeren van de liefde, twee mensen die met elkaar zijn hoeven niet per se betoverd te zijn door de liefde. Eenzaamheid en lust kunnen de schijn opwekken dat er sprake is van liefde, ongelukkigerwijs is dit enkel een illusie. Ook kan het zich voordoen dat er sprake is van eenzijdige liefde, waarin de een net iets meer van de ander houdt, dit kan helaas desastreuse gevolgen voor de liefde betekenen, zoals Michel Houellebecq beschrijft: ”Liefde maakt zwak, en de zwakste van de twee wordt verdrukt, gemarteld en uiteindelijk gedood door de ander, die van zijn kant verdrukt martelt en doodt zonder kwade bedoelingen, zonder er ook maar van te genieten, volmaakt onverschillig; dat is wat mensen doorgaans liefde noemen.” Liefde is een schaars goed wat maar weinig mensen daadwerkelijk beleven in het leven, wie de liefde vindt moet deze koesteren; niet behandelen als een onverwoestbaar stuk materie, maar als iets kostbaars, iets breekbaars. Liefde is geen elementair deeltje, en daar is niks mis mee.