Kortenhoef is een niksdorpje vlakbij Hilversum. Ik woon er tevreden in een plantsoentje waar kinderen nog buiten kunnen spelen. Als ze achter die beeldschermen vandaan zouden komen. Maar goed, het kan. Er is ruimte, rust en voldoende parkeergelegenheid. En dan is een Nederlander al snel tevreden. Ons dorp is behoorlijk Gooisch te noemen. Geregeld zie ik perfect gestylde ouders in een Landrover op weg naar de kids drop-off bij een van de twee basisscholen. Uggs zijn hier de plaatselijke klompen. Er is een winkelcentrum met AH én Jumbo, bakker, slager, apotheek en opticien. Het is wel een overwegend blanke gemeenschap. Er loopt welgeteld één donkere Afrikaanse vrouw rond voor wie naar-men-roddelt online is afgerekend. Een van de apotheekmedewerksters draagt een hoofddoekje, maar werkt discreet achterin de zaak. De culturele verschillende smaken zijn er dus wel, maar schaars en niet prominent aanwezig. Op één locatie na. We noemen het thuis ‘de mongolenbakker’. Ik weet het, het is niet sjiek, maar het bekt zo lekker. En iedereen snapt wat je bedoelt. Er werken bij deze warme bakker mensen met ‘lichamelijke en/of geestelijke beperkingen’. Als ik zou zeggen ‘lichamelijke en/of geestelijke uitdagingen’, zoals ze in Amerika doen, dan geldt dat eigenlijk voor heel NL. Het slechte nieuws is dat bakkerij per 1 januari moet sluiten. Als onderdeel van zorginstelling Sherpa blijkt er geen geld meer voor te zijn. Dat is jammer. Want een bezoek aan de mongolenbakker is altijd feest. Je wordt namelijk direct geconfronteerd met je eigen opgefoktheid. En wil je snel en klantvriendelijk geholpen worden? Not! Hier is echt een kwartier nodig om een halfje bruin te pakken, te snijden en in te pakken. Cash afrekenen duurt nóg langer. Voor pinnen moet je drie dagen uittrekken. Als er in de tussentijd tenminste niet iemand tegen mij is gaan ouwehoeren (‘ik wil vrachtwagenchauffeur worden en bij K3’). Maar eerlijk, ik vind het er geweldig! De stress valt van me af, waar maak ik me nou toch druk over? De medewerkers en begeleiders maken er iedere keer een feestje van. Iedereen doet zijn of haar best. Ik kijk mijn ogen uit naar medemensen die nu eens niet perfect gestyled zijn. Maar die helaas gaan verdwijnen uit mijn dagelijkse rondje boodschappen. Waar blijven zij? Worden zij geretoucheerd uit ons aangeharkte decor? Ik vind niet alleen dat moeten blijven. Ik wil meer! Kom maar op met die mongolenbakkers, dwergapotheken, blindenjumbo’s, rolstoelslagers en spasticiëns. Uitdaging genoeg.