De opmars van het sociale functioneren op de Nederlandse werkvloer begint teveel de overhand te krijgen waardoor de functionaliteit en de pragmatiek van de werkprocessen in kwaliteit afnemen en in het gedrang komen.
De Nederlandse cultuur staat bekend om zijn sociale, tolerante en ontspannen karakter.
Het nadeel van deze eigenschappen is dat we steeds minder capabel worden om onze eigen grenzen te bepalen.
Hieruit voortvloeiend begint de socialiteit de overhand te krijgen op de werkvloer waardoor de kwaliteit van het afgeleverde werk sterk achteruit gaat.
Presteren staat steeds meer op een tweede plek omdat er door de toename van sociale voorkeur steeds minder waarde wordt gehecht aan precisie en nauwkeurigheid, wat resulteert in een verminderde kwaliteit van de werkzaamheden en inherent vaak een inefficiënte bedrijfsvoering.
Op de werkvloer is het tegenwoordig bijna een must dat je s’ochtends bij de koffie automaat vooral een gezellig en ontspannen persoon moet zijn die mensen graag tegenkomen om te socialiseren. Dit is niet geheel onbelangrijk maar hier wordt in groeiende vorm steeds meer de nadruk op gelegd waardoor de daadwerkelijke prioriteiten kwalitatief en kwantitatief in waarde zullen afnemen.
De werkzaamheden en de functionaliteit van de bedrijfsvoering zelf zouden op de eerste plek moeten staan en niet het sociale aspect, en wel om de volgende reden:
Op het moment dat de socialiteit op de werkvloer meer relevant wordt geacht dan de werkzaamheden en de daadwerkelijke functionele bedrijfsvoering, zitten hier grote nadelen aan verbonden.
Namelijk dat alles op den duur op het persoonlijke vlak getrokken gaat worden, waardoor mensen niet meer op hun vakbekwaamheid en competenties worden beoordeeld, maar op persoonlijke voorkeur. En voilà, de basis voor een disfunctionele werksituatie aangedreven door vriendjespolitiek is een feit.
Dit is dus het grote gevaar als de socialiteit belangrijker wordt geacht dan het werk zelf.
EEN KORTE TOELICHTING:
Natuurlijk speelt socialiteit een relevante rol en is het belangrijk dat mensen zich op een prettige manier met elkaar kunnen onderhouden, maar dit moet niet belangrijker worden dan het gene waar we voor betaald krijgen, namelijk het werk zelf.
De werkzaamheden en het gezamenlijk streven naar het verrichten van een kwalitatief goede service zou als gezamenlijk raakvlak moeten dienen.
Vanuit deze basis is men dan in staat een nuttige vorm van socialiteit op te bouwen, en worden er impliciet betere prestaties geleverd waarmee je dus twee vliegen in één klap slaat.
Op deze manier zorgt men er tevens voor dat er minder vriendjes politiek plaats zal gaan vinden en mensen niet worden aangenomen op een functie omdat ze qua persoon of vanuit persoonlijke voorkeur beter in het straatje van de beoordelaar(s) past, en dat de kwaliteit van de afgeleverde werkzaamheden stijgt.
Een dergelijke beoordeling kan alleen overgelaten worden aan beoordelaars die vakbekwaam zijn en niet vanuit eigen persoonlijke belangen en voorkeuren handelen. Wat dus weer alleen bewerkstelligt kan worden als deze mensen het presteren op de eerste plek hebben staan en niet de socialiteit.
Nederland moet wakker worden en de touwtjes wat strakker aan gaan trekken in een tijd waarin Twitter, Facebook en Instagram de boventoon voeren en de begrippen discipline, pragmatiek en kwaliteit afleveren steeds verder uit ons zicht beginnen te verdwijnen.

R.Woerts

De neerwaartse spiraal van het rendement op de Nederlandse werkvloer
Stem op deze column!