Eigenlijk hou ik er niet van om over de Nieuwstad in Leeuwarden te lopen. Sinds ik daar eens bijna onderuit ben gegaan op die gladde straattegels vind ik het maar niets. Sterker nog ik haat het nog net niet. Er liggen van die zwarte stenen van Chinese makelij en maar liefst 800.000 euro heb ik mij laten informeren via de FNP. Dat zullen dan vast die stenen zijn waar ik vorige winter bijna over uit gleed.

 

Die dag vroor het en er zaten ijspegels in de bomen. Dus ik wandelde dik ingepakt in mijn leren jack met mijn wollen sjaal over mijn neus. Bijna overal op straat was het glad. Tja, en toen ik over de brug liep bij de Waag en het standbeeld ‘Us Heit’ onderweg naar de schoenenwinkel aan de overkant, gleed ik onder aan de brug bijna onder uit.

 

Daarom heb ik een hekel aan gladheid op de weg en in het bijzonder op de weg op de Nieuwstad. Ook omdat het zo onvoorspelbaar is welke kant je op glijd als je eens per ongeluk gaat glijden. Het maakt zelfs niet uit hoe je er loopt. Of je nu gewoon loopt, met de fiets of je gesteund door de arm van een geliefde, je loopt er niet altijd even veilig. Hierna zat de schrik er bij mij wel in. Terwijl ik normaal gesproken echt niet vaak bang op de weg ben.

 

Daarna ben ik inmiddels minimaal honderd keer over die brug gelopen en fiets ik ook regelmatig over de Nieuwstad. Maar die Chinese (?) straattegels, hoe mooi ze ook mogen zijn qua kleur, vind ik maar levensgevaarlijk. Ik denk ook niet dat ik de enige ben die daarover bijna onderuit is gegaan.

 

Omdat de Nieuwstad veel winkels heeft, lopen er dagelijks honderden mensen. Je vindt er kledingwinkels voor iedereen. Dat is ook een van de redenen dat ik er kom. Ook zitten er leuke restaurantjes, cafés, bars en bioscopen. Er hangt sfeer als het er druk is en met kerst is het mooi verlicht. Ik mag graag die sfeer op de Nieuwstad proeven samen met vrienden, familie of alleen. Daarvoor heb ik dat geglij en glibber over die straatstenen graag over.