De Pluis

De Overheid wordt uiteindelijk weer de baas !

 

320.000 Mensen in Nederland kunnen de zorgpremie niet meer betalen, de Spoorwegen krijgen het niet voor elkaar om de treinen op tijd te laten rijden en de banken zijn wereldkampioen om hun website aan het lot over te laten en niet hun allerhoogste bazen.

“Mijn” samenleving is in beweging. Sinds de tweede wereldoorlog hebben zich in mijn beleving een aantal veranderingen voltrokken. Zo is de tolerantie ten aanzien van afwijkend gedrag toegenomen, gezagsverhoudingen zijn minder star, het huwelijk is niet meer vanzelfsprekend etc. etc. Al deze ontwikkelingen hebben hun bijdragen geleverd zodat de individuele vrijheid groter is geworden ten opzichte van de directe, sociale wereld om mij heen. Het individualiseringsproces. Beide processen beïnvloeden elkaar en worden beïnvloed door de waarden van de cultuur en bijbehorende normen. Maar niet alles is individuele vrijheid. Maar ik begrijp dat vrijheden duur betaalde verworvenheden zijn, zonder vanzelfsprekendheid.  Maar…….

Ik zie individualisering ook als een proces, waarin het losmaken uit banden die als knellend worden ervaren met de sociale omgeving, zoals gemeenschap, kerk, buurt of gezin, zich losmaakt van een benauwde, sociale omgeving. Vervallen en versplinteren komen dan om de hoek kijken. Dan wordt een van oorsprong kleine, zekere omgeving vervangen dor een steeds groter wordende organisatie of instituut. Men komt als ware los te staan van een maatschappij. Dus stel dat wat ik beweer juist is.

Dan is het collectieve gedachtengoed ( het samenlevingsprincipe) verleden tijd en wordt het losgelaten van de maatschappijleer. En sommige samenlevingsprincipes zijn niet los te laten, indien er sprake is van collectief gebruikersgenot zoals de zorg en  mobiliteitsvraagstukken.

Het principe van een samenleving is, wat de Pluis betreft, dat de ontwikkeling van het individu een sociale begrenzing mag kennen. Dat radicaal liberalisme een zichzelf vernietigende kracht vormt, omdat dit gedachtengoed alles inzet op maximalisatie van het economisch nut en de eigen groei.  

Wat is dus het cement van een gemeenschap en ook bindend kan zijn? Mijn antwoord is: de mens en een keuze. Het is niet één keuze, niet één stroming. Maar het is wel de afweging wat een samenleving denken, dienende is. En zorg is daar één van. Stoppen en opnieuw beginnen is een daad van moed. Doorgaan ten koste van delen van de samenleving is klink klare moord. Een moord met stille getuigen, die het leed er niet minder om maakt. Innovatie is niets voor mij, ik geloof in goed en beter.