Op de snelweg staat een file. De caravan gekkies zijn weer losgebroken. De weg staat vol, de parkeerplaatsen staan strak met kindjes die verveeld rondlopen. En om de zaak een beetje dragelijk te houden staan hele families in de rij om voor 70 eurocenten te mogen plassen. Gezellig, het is hier fantastisch!

De Pluis heeft geen caravan dus sta ik caravan-loos in de file, en kijk door de autoruit naar mensjes met stress en starende ogen. Highway fun van de bovenste plank.

Ik pak mijn krant en lees dat de verovering begonnen is.

Nederland en armoede horen sinds een paar jaren bij elkaar, en is de inzet van het Leger vereist. Het Leger des Heils!

De zendelingen ruiken hun kans en “schieten” te hulp. Hoe eng is dit?

Mannen en vrouwen die in uniform onder de noemer van hulp het Evangelie gaan verkondigen, honger stillen en opwekken. En planten en bekeren.

Gedver de gedver.

Natuurlijk de majoor, de sergeant, de heilsoldaat alle doen heel goed werk. Immers, als je niks te eten hebt dan is een bord eten altijd welkom. Dus ook kinderen met een hongerbuik mag en horen niet.

Maar om nou gelijk “tjeezus Jezus” samen met een hap eten naar binnen de gieten vindt de Pluis, niet Pluis.

Armoede maakt kwets en kneedbaar!

En armoedebestrijding moet toch eigenlijk zonder regels zijn. Meer van: jij heb honger dus krijg je van mij een brood en een glas melk. Zonder iets af te spreken met elkaar.

Los van het feit dat de cijfers van Overheid straks laten zien dat de armoede niet stijgt, voedselbanken genoeg voedsel hebben, er geen oplopende wachtlijsten zijn en de Gemeente sufferdjes verder kunnen bezuinigen op de armoedebestrijding.

En straks regent het weer bekeerlingen die in het nu, gezellig in de Kerk samenkomen. Zingen, bidden, slapen en te eten krijgen. Die hebben straks allemaal last van het Boomsma en Huisman syndroom.

Tja, tijden zijn veranderd. In de jaren ’50 kwamen de Indische Nederlanders en Molukkers onder vaak verkeerde voorwendselen naar Nederland. En eenmaal op kader met de slogan: zoek het maar uit, aan hun lot overgelaten. En de vluchtelingen modelletjes 2015 een veelal menswaardigere opvang krijgen, en terecht.

Is armoedebestrijding aan mode onderhevig! Terwijl honger en dorst van alle tijden zijn!

Dus, wat nu armoede?

Is diegene die geen eten en drinken heeftnu arm? Of is diegene die armoede heeft laten ontstaan en of bestrijdt, misschien wel arm?

De Pluis eet vandaag knakworsten met een stevig koolhydraten extracten gevulde JUMBO mayonaise. En om de zaak enigszins langs mijn gloednieuwe voortand te krijgen, een slokje AA drankje als aperitief.

Of ik arm ben? Als ik naar mijn bankrekening kijk word ik “emotioneel” en als ik om mij heen kijk naar m’n drie vrienden, naar de mails die ik ontvang en krijg i.r.t. mij freelancer zijn, ben ik stinkend rijk. Als ik de goedheid ervaar van CC en Familie ben ik ook nog gelukkig.

Armoede en mode! Misschien hoort er ook wel een geweten bij. In combinatie met knokken, moraliteit, vrijdenken en overleven.

Ik doe het zonder leger en wil geen leger. Van honger ga je nadenken en kiezen.

Armoede is voor de Pluis lekker, terwijl ik volgens mij helemaal niet arm ben. Of wel?

De Pluis