Als klein meisje lag ik ziek in bed. Van de buurvrouw kreeg ik een roze pop. Zo’n zigeunerpop met een roze kanten jurkje. Ik haatte het. De felroze kleur deed pijn aan mijn ogen en ik kan me herinneren dat ik letterlijk misselijk werd als ik naar haar keek.

Ik vroeg aan mijn moeder: “Mamma mag alsjeblieft die pop weg?” Zij gaf haar aan mijn oma, die breide er een wit pakje voor. Oma hield meer van poppen dan ik.Caroline Houthuyse, expert op het gebied van kleuren, vroeg via Linkedin van welke kleuren mensen houden. Ik mailde mijn favoriete kleuren en meldde er nog even bij dat ik een hekel heb aan roze met het verhaal van de pop erbij.
Ze vroeg me waar die pop vandaan kwam en of er een negatieve lading bij die pop zat.
Daar had ik nooit bij stilgestaan en inderdaad er zit een hele geschiedenis achter die pop. 
Later vertelde mijn moeder mij met trots wat er was gebeurd.
Wij woonden twee hoog achter in de Pijp in Amsterdam. Vroeger een volksbuurt. Op de begane grond was een koffiehuis. Onze buren, tevens de eigenaren, gingen twee weken op vakantie en vroegen mijn moeder tijdens hun afwezigheid het koffiehuis te beheren. De deal was dat mijn vader daarvoor een motor zou krijgen.
Dat gebeurde. Mijn vader was dolblij met de motor… maar helaas… hij bleek stuk en niet meer te repareren. Mijn moeder pikte het niet en ging verhaal halen. De buurvrouw reageerde dat ze het niet had geweten en er niets aan kon doen. 
Dan moet je mijn moeder hebben. Ze nam wraak! Elke keer als ze langs liep keek ze door de ramen van het koffiehuis de buren strak aan. Ik ken de blik van mijn moeder, die ging door merg en been. Ze hield het jaren lang vol. Op een dag klopte de buurvrouw aan de deur en smeekte mijn moeder op te houden. Ze sliep niet meer en was op van de zenuwen. Ook nam ze een cadeautje voor mij mee om het goed te maken. Mijn moeder pakte het cadeautje aan en zei: “Ik ga net zo lang door tot die motor betaald is.” Het schijnt dat ik heel wat cadeautjes moet hebben gehad, hoewel ik ze niet meer kan herinneren. Alleen die pop weet ik nog heel goed. Dus nu weet ik waarom ik een hekel aan roze heb en weet ik waardoor ik ook een hekel aan poppen heb gekregen en… het verklaart heel wat meer! 

Het idee van Caroline geeft te denken over al mijn keuzes in het leven!