Ik loop richting de Supermarkt als er drie petjes schuin de straat oversteken en recht op mij afkomen. Model breed, boos en met sportschoenen. Ik herken één van hen. Gisteren brak zijn pitbull los van de ketting die vervolgens met mijn drie aangelijnde honden een potje wilde knokken. Ik ben er klaar voor en voel tegelijkertijd een druppeltje zweet uit mijn oksel glijden.

Zeg meneer, ik wou effe mijn excuses aanbieden voor gisteren. Bella is altijd hartstikke lief en ik ben er zelf ook geschrokken. Hij steekt een hand naar mij uit en ik zie op zijn knokkels het woord power staan. Ik pak zijn hand en we knijpen elkaar zachtjes. Geeft niets jongen, hondjes zijn hondjes en je weet maar nooit wat er in de kopjes zich allemaal afspeelt. Ja, zegt de andere pet, u loopt altijd ’s-Morgens langs ons huis en dan zien mijn vader en moeder dat u de kleinste altijd draagt. En dat vinden ze gaaf.

Tja, een beetje lui en een beetje oud dus dan draag ik haar maar, zeg ik zonder te stotteren. Ik krijg een klap op mijn schouder en als een volleerd koor roepen de petten: nou meneer, fijne dag verder. Ik ben verbouwereerd en de mensen op het terras aan de overkant ook. Het lijkt wel of ik een beetje zweef tijdens het bewegen.

Eenmaal terug drink ik een kopje koffie, en ga als een echte vent de was doen en stofzuigen (het CC syndroom) De drie liggen op het balkon met een lege blaas en volle maag. Stekker erin en ik ga de miljoenen hondenharen te lijf. Van het ene op het andere moment zegt de stofzuiger: het ga je goed, en sterft. Zoals een stofzuiger behoort te sterven, in het harnas. Hij is niet meer, onze Philip.

Gelukkig zat de schoonmaakklus er nagenoeg op en dus kon ik verder met mijn eigen dingen. Met een schuin oog kijk ik naar de televisie en zie allerlei mensen ook bewegen.

In Deurne staan de Mocro’s tegenover de Oranje leeuwen en bestoken elkaar met emotie, woorden en leuzen. Er allerlei kleinschalige ondernemingen ontstaan die subsidieloos voorzien in een maatschappelijke behoefte die opgeheven is. Ik zie een Oosterse man die allerlei schoppen uitdeelt aan zijn peperdure Ferrari vanwege een opgelopen parkeerbon. Om tenslotte af te sluiten met allerlei volledig losgeslagen idioten, die in gepaste draf door een weiland lopen omdat er een “uit de koers Uil” in Nederland, illegaal geland is (sorry Geert).

Er wordt wat af bewogen.

Nieuw Zeeland heeft een rugby toernooi in Hong Kong gewonnen en vieren dat met hun Haka. Een wat mij betreft, indrukkwekkende krijgsdans om de tegenstander te eren en te imponeren. Dat is ook bewegen. Misschien een tipje voor Politici en rood aangelopen bevolkingsgroepen om mij heen als ze weer eens mot met, en onder elkaar hebben? De kleur is niet belangrijk, het geloof is niet ter zake doende en het heeft een multinationale boodschap. Ik ben niet bang voor je maar respecteer je wel als mens.

Doe de Haka, hoe simpel kan het allemaal eigenlijk zijn.

Joop kijkt mij aan en begrijpt deze keer niets van mijn gedachten en woorden. Hij wil ook bewegen, hij moet namelijk poepen. Joops Haka, is een hele bijzondere manier van bewegen. Dan zit er wel een luchtje aan, maar weet hij veel. Is toch niet zijn probleem?

De Pluis