Het leven is gelijkvormig met een treinrit, er is een punt van oorsprong en een punt van afloop.

Soms ontmoeten wij mede passagiers, die zijn ingestapt in onze wagon, en soms stappen mensen ook weer uit bij een andere halte dan die wij voor ogen hadden.

Onze gezondheid vult de rol van de conducteur in, we hebben een kaartje gekocht maar weten niet hoelang dat kaartje geldig is.

Het liefst zitten we oneindig in de trein, quasi in gesprek met onze mede passagiers en veelal blind voor wat er zich buiten de trein afspeelt.

Het enige dat telt, bevindt zich in de trein, in het zichtbare, het tastbare, al het groen en leven buiten de trein is irrelevant.

We praten, twitteren en telefoneren er op los, er is immers zoveel tijd voordat het voor ogen genomen station in zicht is.

Maar plots komt dan die conducteur binnen, al vreest men die niet, de conducteur heeft immers al meerdere malen het kaartje gecheckt en verzekerd dat de treinrit nog niet ten einde is gekomen.

Maar dit keer blijft de conducteur staan, en zegt: U moet bij de volgende halte uit deze trein treden.

Plots gaat men naar buiten kijken, de rit duurt per slot van rekening  nog maar een paar minuten.

Men kijkt om zich heen om te constateren of er meerdere medepassagiers zijn die met hetzelfde probleem kampen, maar geraakt er achter dat hij de enige is die de trein moet verlaten.

Men probeert medereizigers te waarschuwen, maar niemand luistert, iedereen is bezig met “social media”, want praten is zo vermoeiend.

Men realiseert zich plots de leegte en eenzaamheid die zijn medepassagiers- die eerder zijn uitgestapt- hebben gevoeld, en smeekt de conducteur om nog een halte verder te gaan.

De conducteur antwoordt en zegt: “Dit was het, Uw kaartje is verouderd, de volgende halte is u laatste halte, hier stopt de rit”.

En daar staat men dan, met nog een paar minuten op de klok, spijt hebbend van het niet naar buiten kijken, en men vraagt zich af wat er zich nou eigenlijk heeft afgespeeld buiten de trein, gedurende de rit.

Elke tweet, elk telefoontje, het blijkt allemaal zo zinloos en leeg.

En tijdens het peinzen, en het afvragen wat je nou daadwerkelijk gezien hebt gedurende de rit, stopt de trein…..