De korte stilte is te danken aan tentamens die er volgende week aan zitten te komen. Desondanks kwam er wel weer schrijfstof in mijn hoofd op, waardoor ik marketing even laat vallen en het meteen op ga schrijven (anders is het weer weggevlogen).

Een filosofisch onderwerp, wat misschien wel erg diep gaat. Het heeft me zó aan het denken gezet. Papa liet me na een goed gesprek het boek ‘De tunnel en het licht‘ van Raymond A. Moody lezen, vertaald uit het Engels. Moody is een psycholoog en dokter, maar heeft ook onderzoek gedaan naar ‘bijna dood ervaringen‘. Hiervoor had hij gesprekken met meer dan duizend mensen over de hele wereld, die allemaal zo’n bijna dood ervaring hadden gehad. Dit kan voorkomen wanneer iemand, na lichamelijke dood door ziekte of ongeluk, weer bijkomt. De verhalen van de ondervraagden bleken, ondanks de verschillende culturen en religies, sterk overeen te komen. Toeval? Dat denk ik niet…

Moody definieert een aantal kenmerken die wijzen op een ‘bijna dood ervaring’. Sommige ondervraagde hadden bijna alle kenmerken ervaren, anderen slechts twee of drie.

  1. Uittreding uit het lichaam.
  2. Nauwkeurige visuele waarneming.
  3. Hoorbare geluiden of stemmen.
  4. Gevoelens van vrede, pijnloosheid.
  5. Lichtverschijnselen.
  6. Terugblik op het leven.
  7. In een andere wereld zijn.
  8. Andere wezens ontmoeten.
  9. Tunnel-ervaring.
  10. Vooruitblik.

Natuurlijk zullen velen de wetenschap volgen en geloven dat hier een verklaring achter zit die niets te maken heeft met filosofie. Dat mag. Niets is zeker.

Maar ik vraag me af, hoe het te verklaren valt, dat al deze mensen over de hele wereld overeenkomende ‘bijna dood ervaringen’ hebben gehad. Hoe een blindevrouw heeft kunnen zien hoe artsen haar probeerden te reanimeren terwijl zij boven haar eigen lichaam hing, hoewel zij in haar leven nooit heeft kunnen zien. Hoe een vrouw later kon navertellen dat er een meisje in de kamer aanwezig was, die kleding aanhad die niet bij elkaar stond (wat klopt aangezien het meisje een ongeluk had gehad en tijdelijke kleding had gekregen). De oude vrouw had echter haar ogen gesloten terwijl zij lichamelijk dood verklaard was.

Ik ben anders gaan kijken naar het leven door deze theorie. Want hoewel ik altijd heb geloofd dat er ‘iets‘ na de dood is, is het leven ook helemaal niet zo vanzelfsprekend. Mensen met een ‘bijna dood ervaring’ hadden een gevoel van vrede en pijnloosheid, kwamen overleden familieleden en vrienden tegen. Er opende een nieuwe wereld voor hen. Is dood dan wel “dood“? Misschien zitten we hier op aarde in eenleerproces, waarin iedereen een opdracht heeft gekregen. We weten niet wat die opdracht is. Daar moeten we zelf achter komen. Als je overlijdt kom je in een nieuwe wereld, waar die opdracht verleden tijd is. Je hoeft niet meer te leren en te proberen, maar mag nu uitrusten van je leven op aarde. Zo zou het ook kunnen zijn toch?

Ik denk ik ieder geval, dat je er vooral niet bang voor hoeft te zijn, maar wel moet genieten van het nu.

Raymond A. Moody

Bron: Moody, R. A. (1988). De tunnel en het licht. Utrecht/Antwerpen: A.W. Bruna Uitgevers BV.