In de jaren ´70 begon ik als `klerk` bij de toenmalig Postcheque en Girodienst op het Spaarneplein in Den Haag. Een Overheidsapparaat in de reinste zin van het woord. En moest ook ik, bij Directeur op kantoor komen voor het uitspreken van de gelofte.

 

Zo waarlijk helpe mij God almachtig, en de carrière ging van start. Van ponskaart naar computer en van  liften voor de chefs naar kantoortuinen, ik heb het meegemaakt.

 

De chef zat letterlijk op een verhoging en keek dagelijks over het gepeupel heen. In stilte werd er gewerkt, en als je moest plassen vroeg je om toestemming, En schreef je een paraaf in het grote boek. Met het tijdstip van gaan en het tijdstip van terugkeer, een strikt regiem.

 

 

Zaterdagmorgen. De hondjes leeg laten lopen, een kop koffie met een rokertje en de kranten. Let the games begin.

 

De Politie. Ja hoor, daar begint het gedonder nu ook al. Een onderzoek door Oom Opstelten naar fraude met de auto´s. Hatsaflats, een politieagent die op een dag bedacht heeft een paar euro´s extra te willen verdienen.

 

-Zeg Jan, als we nu eens dat vriendje van je gaan bellen, die heeft toch een garage achter z´n huis? Bestellen we daar de auto´s en zetten we op de factuur 1.8, en krijgen we een 1.6. Houden we wat over en niemand die het weet, want jij moet toch tekenen? Effe langs de Manager loodsen, maar dit mag geen probleem zijn. Die verdienen al een hoop poen, hoeven niks in te leveren en hebben wij met de kerst prachtige gedachten. Man, ze zijn als drie jaren bezig met e.o.a. onderzoek en niemand weet nog wat we aan het onderzoeken zijn. Komt dat hele Isis verhaal effe mooi uit, of niet dan? Ons eigen Amsterdamse klasje, gezellig joh.-

 

 

Mijn staatslot is ook al niks meer waard, want daar wordt ook mee gerotzooid. En de belastingdienst heeft moeite met m´n teruggave van de btw, omdat ze opeens niet zeker weten of ik besta. Ik hoop dat daar geen opmakers werken, die m´n btw centjes aan het vergokken zijn. Ik heb vandaag maar weer eens gebeld en gelukkig, de naamloze puber in kwestie zei tegen me: Nee u hoeft zich echt geen zorgen te maken, alleen ik kan nu niets  nakijken wat “ het systeem ligt eruit”. Een hele geruststelling kan ik u melden!

 

 

Ik hou me als freelancer bezig (en ik gebruik nu even de Ambtenarentaal die ik vrij recent mocht aanhoren) met het Putje van de samenleving. Een beetje agressie, financiële ellende, probleempjes met de buren, pubers die niets willen en pappa en mamma die mot hebben op het werk en er ziek van worden. En ik kom hierbij zelden graaiers tegen, die een tonnetje of wat achterover drukken.

 

Nu stel ik me zo voor dat mensen die iets te zeggen krijgen in een organisatie, ook echt aan de binnenkant bekeken worden. Dat een peperduur, ingehuurd consultancy bureau wat wellicht de bazen kandidaten aanlevert, verder kijkt dan de factuur lang is? Er op momenten toch een mens in gesprek gaat met een ander mens, over integriteit? Of is dat allemaal lariekoek?

Het is larie-koek(en).

 

Er is een nieuwe elite aanwezig. De elite met bluf, een vriendje van een vriendje, het stilzwijgen beheerst, onschendbaarheid uitroept en opgegaan is in de anonimiteit, die tegenwoordig positie heet.

Griezelig, is het woord wat me nu te binnen schiet.

 

Ik bedoel, geld maakt soms gelukkig en als je er te weinig van denkt te hebben ook hongerig. Maar als je de honger niet meer onder controle hebt, waar kun je dan het beste zijn om die te stillen?

Precies, zo hoog mogelijk in een boom, met zo min mogelijk controle onder de vlag van vertrouwen. ( of je tikt een ruitje in, kweekt wat plantjes of  drinkt wat meer dan gewoonlijk. Dit voor het putjesvolk, aangenaam)

 

 

In mijn professionele bestaan heb ik o.a te maken gehad met de bewoners van de prachtige stad Antwerpen. Daar heb heb ik gezien wat vertrouwen betekend, gedurende een jaartje of 500. Je verkoopt een diamant, de koper keurt, bij goedkeuring geef je elkaar de hand, de koper neemt zijn handel mee en de betaling volgt. Zo simpel is het.

 

En stel, dat je als verkoper/koper de zaak in de maling neemt! Dan komt alles wat maar enigszins verbonden met je is, nooit meer aan tafel met wie dan ook om zaken te doen.

 

Stel je dit in het nu, eens voor: je belazert de boel en je naam en foto komen in de krant, de familie wordt direct getroffen en ook jij, bent uit de zakenwereld verbannen. Heel het aardse leven.

Volgens mij gaan mensen op deze manier nadenken voordat ze gaan graaien en stelen.

 

Nu gebeurt het ook, maar beperkt het zich tot bepaalde doelgroepen binnen de samenleving die veelal laag op de maatschappelijke ladder staan.

 

Maar er wel een ander, huidige groep is, die dit nimmer zal overkomen. En laat dit nu de groep zijn die veelal hoog op de maatschappelijke ladder staat.

 

En naar beneden trappen is eenvoudiger dan omhoog, nietwaar? Hij die bedenkt en controleert, bepaald luidt dan het spreekwoord.

 

Laat ik eens bedenken dat het waar is, wat ik geschreven heb?

En er is onmacht binnen de samenleving, mensen voelen zich machteloos, niet gehoord en voelen zich in een bepaalde positie gemanoeuvreerd? Wat zou dan het resultaat kunnen zijn?

 

Misschien een wanhoopsdaad en de hoop dat het ergens anders op deze wereld niet zo is? Door een daad van agressie te stellen, door ja te zeggen en nee te doen, wellicht het heil ergens anders te zoeken door afscheid te nemen van dit leven of lak te hebben aan de bestaande wet en regelgeving?

 

Nederland of een deel daarvan heeft last van een chronisch, psychologische vermoeidheid. En we besparen op de zorg, is dan het antwoord. Zo waarlijk helpe mij god allemachtig,….. m’n reet!

 

Nederland barst van de Pinnokio’s, dat ventje met z’n lange…………inderdaad. Die te herkennen is, als je goed wilt kijken.

En hij is er in allerlei kleuren en met allerlei kleren aan, dus wel even opletten!

 

Tulus