Nadat in de afgelopen paar jaar het bijna 61 jaar ’jonge en ‘doorleefde horecalijf’ vakkundig door de medici werd gerepareerd, is het nu hoog tijd geworden voor een dagelijkse terugkerende andere vorm van lichaamsbeweging, dan alleen maar te rennen in een mooi en gastvrij etablissement aan het lommerrijke pleintje in Diepenveen.

Nadat ik vanmorgen een wandelroute van ruim 7 KM gegoogled had, sta ik nu bij de kerk in Vorden. Met de geruststellende gedachte, dat ik bij terugkomst een ruim aanbod van Horecagelegenheden vind aan dit pleintje, ga ik vol goede moed van start en loop het Kerkpad op. Na een gecultiveerd parkje te hebben doorkruist, kom ik op de smalle bospaden in een mooie bosrijke omgeving, afgewisseld met akkers, een stroompje, bruggetjes, weilanden en mooi gerestaureerde oude panden en boerderijen. Een ‘coulisselandschap’ is het, zoals fervente ervaren wandelaars dit plegen te noemen. Het is relatief rustig met het aantal andere lopers en fietsers. Wat hierbij opvallend is, dat vrijwel alle ‘lotgenoten’ van deze bezigheid de behoefte hebben elkaar te groeten. Na een periode van twijfel en aarzeling, komt er dan op het allerlaatste moment een bescheiden ‘dag, hallo of mogge…’ uit de monden van deze passanten.

Met de conditie van nog één long en wat opgerekte slagaderen moet ik toegeven, dat deze vorm van recreatief wandelen meer toegevoegde waarde in zich heeft, dan alleen maar mijn vrijwel dagelijkse 5 KM rondje van ‘Bridge to Bridge’ in Deventer, welke gemeten en geregistreerd wordt op de App van ‘Runkeeper’. Uiteraard als trend van deze huidige tijd wordt het resultaat hiervan op Face-Book gezet, om te ‘delen’ met alle FB vrienden 😉

Ook meer dan vermakelijk tijdens deze wandeling is, dat de bospaden naast traditionele fietsers, ook een nieuw traject zijn geworden voor de grijze golf E-bikers. Zo ook nu, komt mij in tegemoetkomende richting een oudere dame, met forse snelheid en grijze lokken fier wapperend in de rijwind op een kruising van paden tegemoet. Zij wordt geflankeerd door een even oude heer. Op het laatste moment moet ze volop in de ‘ankers’ om te kunnen bepalen welke richting ze moet kiezen op deze kruising, waar door blauw en rood ‘gekopte’ paaltjes het te volgen traject wordt aangegeven. Dus mijn advies aan deze “Old Lady”: ‘Als je op snelheid wilt E-biken, moet je ook maar GPS gaan gebruiken……’

Geschat zo op de helft van mijn loop te zijn, besluit ik toch maar even gebruik te maken van één van de vele uitnodigende bankjes aan de route en haal uit mijn rugzak als lafenis; een flesje water en een “snelle jelle” (het 21 eeuwse woord voor ontbijtkoek).  Vroeger zou ik zo’n ‘break’ afgesloten hebben met een sigaretje, maar ‘times are changing’. Het 2e deel wandelen is zeker ook de moeite waard, want de indrukwekkende beelden, die verglijden op het hier werkelijk goed behouden Achterhoekse platteland zijn fantastisch.

Na bijna anderhalf uur weer aangekomen op het parkgedeelte met al de Kerktoren van Vorden in zicht, blijkt het prime-time te zijn om de honden uit te laten…..; vele baasjes en bazinnen van trouwe blonde labradors en andere kleine en grote hondjes, waarvan ik meestal het ‘merk’ niet weet, hebben bijna allemaal een ding gemeen. Wanneer de trouwe viervoeter zijn ‘sanitaire’ stekje gevonden heeft, blijft ook het baasje plotseling staan door de strak geworden hondenlijn. Tijdens de behoefte van hun dier staan ze veelal vertwijfeld in de lucht te staren, alsof ze er eigenlijk niet bij willen horen…… Maar de realiteit komt daarna, wanneer ze op geoefende wijze het nog dampende ‘product’ in het plastic zakje weten te frommelen om mee te nemen op hun ‘ommetje’’ van deze middag…….

Weer op het pleintje terug, kies ik voor een schaduwplekje op een keurig onderhouden terras met goed meubilair bij van één de vele horecagelegenheden in het centrum van Vorden. De uiterst vriendelijk lokale herbergierster voorziet mij snel en correct van mijn eerste kop koffie. Na mij de lunchkaart (met wel wat ‘taalvoutjes’) te hebben aangereikt, kies ik voor een oerdegelijke ‘uitsmijter ham’. Gewoon zoals het hoort en respectvol bereid en geserveerd; goed brood van de lokale bakker, dikke roomboter, achterham en mooi gebakken spiegeleieren. En Goddank geen ‘halve groentekist’ aan garnituur, zonder dressing op de rand van mijn bord!!!
Opvallend aan het tafeltje naast mij is, dat een vader en zoon zich beiden op wel twee heel verschillende manieren bezighouden, nl: De vader schrijft handmatig zijn reisverslag in zo’n schrift met een grijs ‘gevlamd’ hard kaft en plakt daarbij uitgeknipte afbeeldingen, kaart- en foldermateriaal van de VVV. Het zoontje speelt gefascineerd en volledig in trance op zijn Nintendo. Maar één ding hebben ze gemeen; ze gaan volledig op in hun bezigheden en wel met wederzijds respect……. Een 2e kop koffie maakt mijn lunch voor vandaag compleet.
Voor nog minder dan 10 euro voor ’het gelag en de vertering’ verlaat ik als tevreden gast het terras van de uitspanning aan het plein, nadat ik vriendelijk gegroet ben door voornoemde dame en ga huiswaarts. Teruglopend naar de parkeerplaats flitst het even door mijn gedachten; ik heb in mijn leven, toch ook echt iets met pleinen……….

Onderweg in de auto terug, denk ik na over de boeiende waarnemingen en ervaringen van de afgelopen paar uur, welke mij er toe hebben aangezet, dit op te schrijven met behulp van mijn smartfone en het te delen met de wereld, die door Internet heel bereikbaar is geworden…………..

Bert Roetert

Roetert-Gastronoom

Mijn naam is Bert Roetert en ben op 18 september 1952 geboren in Diepenveen. Vijf- en veertig jaar geleden is mijn passie voor de Gastronomie en het Horecavak begonnen! En wel op 28 juli 1968. Toen ben ik begonnen als leerling kok van bijna 16 jaar jong bij restaurant ”De Kop’ren Smorre” in Markelo, waar de basis is gelegd voor datgene, dat mijn leven tot op dit moment dagelijks beheerst: GASTRONOMIE! Het is mijn passie en wel in de breedste zin van het woord; of het nu gaat om actuele kooktechnieken, de beleving en achtergronden van de wijncultuur, met name de wijnen van de ”oude” wereld (Frankrijk, Spanje Duitsland en Italië), een beleving scheppen voor gasten die culinair willen genieten maar vooral teambuilding met vakgenoten. Zeker niet in de laatste plaats hoort daarbij ook : Champagne. Als Maître-Sabreur is het altijd weer een groot feest om een fles Champagne te openen met het Sabel. Van 1995-2013 heb ik in mijn eigen restaurant in Diepenveen, samen met een klein gedreven team een mooi product kunnen neerzetten, hetgeen door Michelin en de andere culinaire gidsen werd beaamd. Kortom: Het is ‘MIJN VAK’ voor mijn leven! In deze 45 jarige periode heb ik op meerdere plaatsen en in meerdere functies, mij dagelijks volledig kunnen bezighouden met deze ‘topsport’. Een ieder kan uiteraard reageren op mijn Face Book Page: www.facebook.com/roetert-gastronoom . Het is natuurlijk ook fantastisch,wanneer er door jullie als lezer van dit column en FB bezoeker (of het nu gaat om de vakbroeders, liefhebbers, thuiskoks etc), massaal wordt gereageerd. Dit met als doel om in NL, binnen de gastronomie op een zo mooi mogelijke wijze ultieme beleving te creëren en te behouden voor ‘vakbroeders en gasten’ …… Bert Gastronoom

Meer Columns van mij - Website

Ik ben te vinden op:
TwitterFacebook