Dat mijn moeder gestorven is zonder één grijs haar op haar hoofdje te hebben, dat begrijp ik gewoon niet.  Ok, ze verfde het wel eens, maar op het einde van haar leven liet ze enkel nog mèches zetten.  En toch… geen enkel grijs haar.  Ongelofelijk!  Te meer ze had alle reden om grijs haar te hebben; ze had namelijk… mij!

Ik vond een paar dagen geleden tussen een hoop oude documenten een versleten vodje papier dat mijn mama had voorbereid voor als er een babysitter zou komen – voor alle duidelijkheid om op me te passen toen ik een jaar of twee was.  Het briefje was een saaie opsomming van contact- en noodnummers en gaf een tijdlijn met daarop een beschrijving van wat wanneer moest gebeuren.  Op het einde van het briefje stond er echter een waarschuwing aan de babysitter.  Die luidde ongeveer als volgt:  Iris draait graag aan de knoppen van het gasfornuis en speelt al wel eens met de stopcontacten.  Voorzichtigheid is aan te raden wanneer je met ‘de kleine’  (jaja, ik ben ook klein geweest – maar niet écht!) op het terras zou staan.  Ze trekt zich graag over de rand van het balkon als ze daartoe de kans krijgt.  Help!  I was a little terror or so it seems…

Veel mensen zijn heel hun leven lang op zoek naar iets waar ze goed in zijn.  Ook ik!  Ik kan verschillende zaken opsommen waar ik niet goed – of zeg maar ronduit slecht in ben: breien, STIL niezen, wachten… Maar… dan zijn er ook weer zaken waar ik in uitblink. Jaja, ik ken mijn talenten en sommige van die talenten ken ik al van kindsbeen af.  Mijn moeder zei altijd: “Iris, jij bent héél héél goed in dingen kapot te maken.  Zelf als het niet kapot te krijgen is slaag jij er nog in… “, en ze eindigde haar zin dan met een diepe zucht.  En ik was heel even fier.  Fier want ik was héél goed in iets…  En toen besefte ik al snel dat die fierheid misplaatst was, want dat het in feite geen compliment was. 

Ik besloot toen dat ik de verkeerde naam gekregen had.  Ze hebben mij bij mijn geboorte ‘Iris’ genoemd maar het was beter ‘Daisy’ geweest.  Dan hadden ze me ‘Demolition Daisy’ kunnen noemen.  Klinkt toch goed, niet?  Demolition Daisy aka Double D (neen, geen stomme cupmaat grapjes pleazzz guys!!!).  Ik besloot van de nood een deugd te maken en me gewoon te specialiseren in datgene waar ik zo goed in was, brokken maken en liefst nog op de meest ‘freaky’ manieren!  En geloof me, ik heb het één en ander kapot gekregen (mijn jeugdvriendin Daniëlle – hier ook aanwezig op FB – is daarvan soms de niet al te stille getuige).

Hoe dan ook, een aantal dagen geleden was de titel van de film: Demolition Daisy strikes again!  Ik was gewoon van plan mijn ruiten te kuisen.  Wat kan daar nu verkeerd mee gaan?  Wel, veel eigenlijk…  Om dit verhaal te begrijpen volgt hier eerst even een technische uitleg.  Ik heb ramen die ofwel zijdelings opgengaan – als je het handvat naar opzij zet, ofwel kantelen ze, als je het handvat naar boven zet.  Een welgekend systeem en in principe is het dus niet mogelijk om het raam vanuit een zijdelings geopende positie op kantelstand te zetten.  Je moet het raam eerst sluiten en dan kan je pas het handvat naar boven draaien.  Ten minste… dat is het principe. 

Ik ben er dus in geslaagd om het handvat naar boven te zetten wanneer de ruit zijdelings open stond.  Hoe ik het gedaan heb is me een raadsel maar het probleem was nu dat het raam tegelijkertijd zijdelings openging en kantelde waardoor het helemaal scheef in het kozijn trok en ik kreeg het ook niet meer dicht en in het handvat was geen beweging meer te krijgen.  Bovendien was het een zeer groot raam en ik kon het dus onmogelijk open laten.  Ik begon lichtjes te hyperventileren en poogde zonder veel succes eerst gedurende een half uur om het euvel zelf op te lossen.  Ten einde raad riep ik m’n vriend er dan maar bij met de boodschap dat ik waarschijnlijk een klein probleempje had veroorzaakt.  Toen hij het raam zag en de uiterst vreemde positie waarin het hing – alsof het dronken was – rolden zijn ogen richting plafond.  Heb ik al gezegd dat hij dat wel meer doet?  Ik denk dat het een tik is.  “Hoe is dat in godsnaam mogelijk?”, vroeg hij bedrukt.  Ik haalde m’n schouders op want ik wist het antwoord niet.  Na een paar pogingen van gecontroleerde brute kracht raadde hij me aan een professional te bellen.

Fijn, het was bouwverlof, maar ik besloot toch maar te proberen om de firma te bellen die de ramen geplaatst had. Ik had niet echt een beter alternatief.  Tot m’n grote blijdschap en verwondering nam er iemand op.  Na mijn hele verhaal aanhoord te hebben begreep de man niet goed hoe dat had kunnen gebeuren maar hij zei me dat er een soort van ‘reset’ knop ingebouwd was in het vensterkozijn.  Oef… , gered!  Er kwam weer beweging in de klink en zonder bijkomende problemen kon mijn venster weer open en dicht én open en dicht én open…  Enfin, konden ze me niet op voorhand zeggen dat er daar een soort van reset knop was ingebouwd.  Ik en ‘reset knoppen’, wij zijn dikke maatjes.  Ik gebruik ze regelmatig.  Hoe dan ook, ik weet nog niet wat ik wil worden als ik (eindelijk) groot ben maar één ding weet ik wel zeker… het zal geen glazenwasser zijn.