Laat ik beginnen met zeggen dat ik twee linker handen heb. Ik ben het toppunt van onhandigheid en te lui om me te verdiepen in het “doe het zelven”. Maar nood breekt wetten en zo ook in mijn huis. Ik had een computermeubel nodig. Vol goede moed ging ik naar de dichtstbijzijnde Leen Bakker om mijn geld te verkwisten aan een onding om je computer op te parkeren.

Het begon al in de winkel. Ik liet mijn klusoog vallen op een mooi glazen modelletje. Het showmodel zag er prima uit. Ik zag in het gangpad 4 vakantiekrachten met elkaar ouwehoeren en besloot te vragen of ik het showmodel mee kon krijgen. Als blikken konden doden had ik het tafeltje met Jezus in elkaar kunnen klussen, want het is wel heel erg brutaal om te storen in een gezellig samenzijn van collega’s die de hele dag betaald krijgen om zo min mogelijk uit te vreten.

Zoals verwacht kon ik het showmodel niet meekrijgen. Er werd een keer gelachen en ik besloot dan maar het bouwpakket te kopen. Eenmaal thuis aangekomen bleek dat ik doos 1 van 2 had gekocht en doos 2 van 2 (de glazen platen) netjes in de winkel had laten liggen. Uiteraard begrijp ik dat het bij de kassa te veel moeite is om even aan de klant door te geven dat het pakket niet compleet is. Daar zul je wel een IQ van boven de 10 voor moeten hebben en dat had deze jongedame overduidelijk niet.

Inmiddels 5 jaar ouder en een uur later ben ik weer thuis en is het pakket compleet. En nee dan ben je er nog niet, dan begint het pas.

Bij het openen van het pakket valt er een arsenaal aan schroefjes, dopjes en steuntjes op de grond en de ergernis kan beginnen. In de winkel wordt aangeprezen dat iedere debiel zo’n tafeltje in elkaar kan zetten want er zit tenslotte een tekening bij. Degene die deze tekeningen maakt is volgens mij een werkeloze hobbyist die er plezier aan beleeft de tekeningen zo te maken dat een normaal mens er geen reet van snapt. Hoe dan ook. Deze “tekenspecialisten” verdienen zonder pardon een nekschot.

Vol goede moed begin ik alles klaar te leggen en starten de werkzaamheden. 3 uur later heb ik het tafeltje overeind staan en heb ik een aantal schroeven en 2 dopjes over. Waar zouden die moeten? Geen idee. Hij staat stevig dus niet over praten.

De afgelopen uren ben ik jaren ouder geworden, zijn mijn buren twee keer komen kijken waar al het lawaai vandaan kwam en hebben de voetballende kinderen bij mij voor de deur een woordenboek aan nieuwe scheldwoorden mee naar huis genomen.

Ondanks alles heb ik wel weer wat geleerd: Ik moet dit nooit meer doen!

Ralph Lubbers