Zes uur zaterdagmorgen en de Pluis is klaar wakker. Het bekende ochtendritueel zet ik in werking, en als me omdraai ligt mijn bed vol met Honden. Vanavond pas ik op de kleinkinderen omdat Paps en Mams een etentje hebben. Dus dat wordt weer ouderwets klieren, keten en om alle kindjes-manieren die zijn aangeleerd, te laten verdwijnen. Dat is zo mooi aan kleinkinderen: alleen een Opa verantwoordelijkheid hebben, heerlijk. Meestal hoor ik na een tijdje wel een kritische vraag van de ouders als het gaat om het aangeleerde, maar dan ben ik Wereldkampioen ontkennen.

Overdag ga ik m’n trainingen en opleidingen verder voltooien, ervaar een traumatische ervaring als ik op de “girorekening” loer en bestook wat organisaties die op zoek naar gastsprekers voor symposia en congressen. En, dit is groot nieuws: de Bus van de Pluis is na de eeuwige jacht velden gegaan doordat een van Rijn-model van 60 jaar die losgelaten is uit een verzorgingstehuis, achterop mijn Bus geklapt is. Ik weet inmiddels dat als je van plan bent om een oude Bus te rammen, je het beste een sloot alcohol op kunt hebben om pijnlijke spieren te voorkomen. Dus vanaf heden: Een knal geel Franse Busje wat rijdt als een Kangoeroe. Ik ben weer trots en ga poetsen.

Maar er zijn er meer die druk zijn in het weekeinde. De Vee en Dee mensen vergaderen om ergens 40 miljoen vandaan te halen en wat Personeel onder druk te zetten. In Groningen is een run ontstaan op luiers, want sinds Mister Kamp de boel in maling kan blijven nemen vloeit de urine spontaan en rijkelijk langs witte, trillende benen. En Henkie maar lachen, wat die woont lekker rustig in de Achterhoek. En daar hebben ze alleen maar een hoge werkeloosheid, wat zelfmoorden en naar een lucht happende herenboer die Joling heet.

Opa Opstelten krijgt van z’n Mantelverzorger een extra dosis medicijnen toegediend om de terrorist in de gaten te kunnen houden, die hij nog moet zoeken. En de Bankboeren op de Zuid-as zich hele grote zorgen maken, hoe ze de Bonus wel een echte bonus kunnen laten zijn. Dus een meeting, wat coke, een borrel een paar (getrouwde) hoeren, en dan ontstaat er vast iets moois waar Markje ook niets aan kan doen En de Bolle uit Wassenaar in z’n as Kerst toespraak weer kan fluisteren dat ik volgend jaar wat meer moet doen en lief moet zijn naar de ander. Ik verdenk hem er van dat de toespraak in Italië wordt opgenomen met op de achtergrond bergen van cocaïne, die die Maffiosi als wederdienst gegeven hebben. Laat we eerlijk zijn: zit toch ook een beetje in de genen bij zijn club, om het volk een beetje in de maling te nemen. En zoals al eerder gezegd…zo zijn Opa’s. En alles wat radicaal is, ook nu z’n best doet om minder radicalen te intimideren. Ook op zondag. Nederland is zo druk……………

Ik merk aan den lijve gedurende allerlei activiteiten dat druk, druk en nog eens druk, niet uniek is in het leven van menigeen. Als ik vanmorgen de drie Hondjes uitlaat is de parkeerplaats omgetoverd in een IKEA plek. Kinderen die weggebracht worden naar de sportclub en in het gareel worden gehouden door ouders, verzorgers, opa’s en oma’s die zich hebben laten strikken voor de onbezoldigde functie van chauffeur. En aan de koppen te zien is moeten in plaats van willen, aan de orde. Rennen, vliegen voorzien van een flauwe glimlach…………..ze houden van hun (klein) kinderen, het straalt van de gezichten af. Ook tijdens het ijsvrij maken van de Lease auto’s.

De krant verschijnt op m’n schermpje. De wereld is in beweging en iedereen is druk. In Utrecht is iedereen zo druk dat er echt geen tijd meer is voor de verzorging van Opa en Oma, en is de ouderen mishandeling fors tegenomen. Begrijpelijk, de Bank zit achter je aan om de (bonus) aflossing veilig te stellen, je V&D baantje staat wellicht op de tocht, je maakt je zorgen of je kind geen Jihaddist of een orthodoxe Jood aan het worden is en dan staat ook nog het Carnaval voor de deur, waar eigenlijk geen poen voor is. Maar er is geen andere keuze! Alles komt ook altijd tegelijkertijd.

Nederland is een snelkookpan. Het sist van alle kanten. Zweten doen we alleen nog tussen de oren en zoeken een uitlaatklep in een cursusje Yoga, een MAXIMaal-drankje of agressie naar de hulpverleners. Druk, druk en nog een druk. Ik kijk er naar, met drie Honden aan m’n zijde. We snappen er niets van, echt waar. Vanavond gaan we de deugniet uithangen terwijl pappa en mamma ver weg, gezellig zitten te doen. Pfff, een Opa, een beetje Oma, 3 Honden en twee kleinkinderen: het beste medicijn om ook druk te zijn, maar anders. Druk zijn is een keuze met een consequentie er aan vast.

 

De Pluis