De muziek vervaagt en het oordeel volgt. Op schema. Dat is goed en betekent vijf minuten de tijd om te bewijzen dat het nog harder kan.

Ik bepaal een doel. Een doel motiveert immers om sneller te gaan. Mijn doel beweegt, dat is goed, niks zo lastig als het bepalen van nieuwe doelen. Zolang dit doel in zicht blijft en iets buiten bereik, is mijn route bepaald.

Haar benen zijn gehuld in strak wit. Zijn iets te grote spijkerbroek nonchalant op de heupen. De houding bepaalt hun tred. Hand in hand lijkt het meest soepel maar mist de intimiteit van dicht tegen elkaar aan. Schijnbaar zonder zorgen kijken ze om zich heen. Niet met de naïviteit van de jeugd, maar met de kracht van ervaring. Van alles bewust wijzen ze elkaar op dat wat de ander lijkt te missen. Een lach, een kus, een klein gebaar.

Om hen heen raast de avond door. Mijn generatie en iets jonger sport. De rust van de natuur in mooi contrast met de dynamiek van de beweging. Het doel verschillend en bijna af te leiden uit kleding, snelheid en gezelschap.

Mijn doel ervaart en beweegt mee op de dynamiek die hun pad doorkruist. Nooit uit koers, maar soms iets van route om de ander de ruimte te geven die hij of zij zo hard nodig heeft.

Op tempo en in focus nader ik mijn doel. Als ik passeer, zwaait zij uit richting iets wat hij anders gemist had. Ik ontwijk en onze blikken kruisen. Een lach, een lach terug. In haar knik ervaar ik herkenning. Ook zij heeft gerend met een doel en weet inmiddels dat dat niet is waar het om draait, dat rennen dan. Maar in haar blik zit ruimte, voor dat wat de ander doet. En de belofte van balans, voor later. Over gemoedelijk, hand in hand, net iets uit het midden van het leven lopen zonder dat het aan je voorbij gaat.

De muziek vervaagt en het oordeel volgt. Op schema. De route is echter nog lang en er zijn nog heel wat doelen te stellen. Ik doe er nog een schepje bovenop. .