Het woord echtscheiding roept sterke emoties op bij de mensen die het op verschillende manieren geraakt heeft. Sommigen zien zichzelf of hun dierbaren als slachtoffers van een echtscheiding. Anderen zien zichzelf als begunstigden. Sommigen zien echtscheiding als een bewijs van mislukking. Anderen zien het als een uitweg uit een huwelijk. Wat het ook mag zijn, op de een of andere manier hebben de meeste gezinnen in ‘De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen’ weleens een echtscheiding van ver of dichtbij meegemaakt.

Het is door de jaren heen steeds gemakkelijker geworden om een echtscheiding te verkrijgen waardoor echtparen, die anders misschien hun huwelijk zouden kunnen redden, in de verleiding komen om, zonder zich werkelijk in te spannen, hun huwelijk verbreken. In elk opzicht wordt hierdoor het huwelijk tot iets goedkoops verlaagd en doet het afbreuk als hoeksteen van de maatschappij. Ik vind dat hierdoor het bewijs wordt geleverd dat soepele echtscheidingswetten een teken is van een lager geestelijk maatschappelijk pijl.

Terwijl alle omstandigheden al zo ideaal mogelijk zijn, zijn er toch nog mensen die hun huwelijk beëindigen omdat zij “niet bij elkaar passen?”. Wij zien zoveel televisieprogramma ‘s, soapseries, lezen zoveel verhalen en horen van zoveel schandalen dat de mensen over het algemeen beginnen te geloven dat trouwen, scheiden en hertrouwen of verder ongehuwd samenwonen de gewoonste zaak van de wereld is. Het hele kwaad is niet alleen louter gelegen in de scheiding zelf maar in het feit dat men de echtscheiding ziet als remedie waardoor het eveneens een van de ergste zonden is waaraan de zoveelste generatie zich schuldig maakt. Dat een systeem of gedragslijn al generaties lang algemeen aanvaardt wordt wil nog niet zeggen dat het juist is wat men doet. Het huwelijk is nog nooit een gemakkelijke zaak geweest en dat zal het waarschijnlijk ook nooit worden. Er zijn offers voor nodig, men moet leren delen en onzelfzuchtig zijn.

Aangezien wij allemaal met het verschijnsel echtscheiding in onze vriendenkring of familie zijn geconfronteerd, zijn we, als ‘heiligen der laatste dagen’ gaan beseffen dat echtscheiding geen remedie vol haken en ogen is maar een vlucht is die getuigd van zwakheid. Wij beseffen ook dat de plechtigheid op zich geen garantie is voor een gelukkig en geslaagd huwelijk. Voor het geluk kan men niet op een knopje drukken zoals bij het licht het geval is. Het geluk is een gemoedstoestand die van binnenuit moet komen en men moet het geluk verdienen. Men kan het niet met geld kopen maar men moet er iets voor doen. Elke echtscheiding is het resultaat van zelfzuchtigheid van minstens een van de partners. Men denkt aan zichzelf in gemakken, vrijheden en luxe.

President Spencer W. Kimball heeft gezegd: ‘Twee personen die aan het altaar plaatsnemen om te trouwen, moeten beseffen dat het gelukkige huwelijk waar zij op hopen opoffering vereist, dat er gedeeld moet worden en dat sommige vrijheden misschien zelfs moeten worden opgegeven. Er moet lang en zwaar bezuinigd worden. Kinderen kosten veel geld, tijd en zorg; maar zij brengen ook de sterkste en liefste gevoelens.’ (Leringen van kerkpresidenten: Spencer W. Kimball (2006), p. 194.) En dit is mijn getuigenis in naam van Jezus Christus. Amen.