De wijze waarop je naar iets of iemand kijkt is van invloed op het denken, en het daarmee gepaard gaande handelen.

Dit kun je doorbreken door (on) bewust een wereld op te zoeken die nieuw voor je is, niet vanzelfsprekend, je dagelijkse routine doorbreekt of niet gelijkwaardig is met her en erkenning van je eigen normen en waarden.

Je moet dan weer leren te vertrouwen op je intuitie, vertrouwen hebben in de ander en het gevoel van totale onzekerheid weten te handelen.

Ik doe het één keer per jaar door een ticket te kopen en het totaal onbekende over mij heen te laten komen.

Ben net terug uit Vietnam waar ik vier weken op oude motorfiets van Noord naar Zuid ben gereden. Wederom een prachtig avontuur en een prima leerschool hoe het anders kan zijn. Anders, dan waar ik mij in Nederland steeds vaker aan stoor.

En eenmaal terug ben ik binnen een etmaal, jetlag of niet, weet terug in het oh zo Nederlandse ritme.

Op mijn vraag aan de chauffeur die mij ophaalde of er nog schrikbarende zaken in Nederland waren gebeurd, ging zijn hand naar de knop van de radio.

Patricia Paay is in haar mond geplast, was zijn antwoord. De Pluis verstomde. Pardon?

24 Uur geleden stond ik op plein ergens in Hanoi samen met anderen Tai Chi oefeningen te dien, dronk ik thee met een voor mij totaal vreemde Chinese heer, at ik bij een stalletje langs de straat en sliep bij vriendelijke mensen thuis.

Patricia Paay?

Eenmaal thuis aangekomen ligt er een kilo post op mij te wachten, 99 mail berichten en 16 mensen die het prettig vinden als ik vandaag zou willen bellen. De CV weigert aan te gaan, het muf ruikt en de pan met achtergelaten eten stinkt. Niks in huis, dus een fles Martini is mijn vriend.

Ik heb 4 weken lang in een land gewoond zonder regels, en samengeleefd met anderen die de levens wetten hanteerden van vertrouwen, intuitie, gastvrijheid en een uitgestoken hand.

Waar het oversteken van een weg met 1 miljoen scooters een uitdaging was en het zelf rondrijden erop, minstens van een gelijkwaardig niveau bleek te zijn. Maar wat heb ik genoten, en wat is het gevoel snel naar de achtergrond verdrongen.

Een uurtje internetten en kranten lezen laat niets te wensen over. Nederland is nog net zo, als vier weken geleden!

Als ik mijzelf asielzoeker zou noemen zou ik niet voor Nederland kiezen. Wie verteld eigenlijk dat het hier een paradijs is? Waar komt die informatie toch vandaan?

Niks muren bouwen, niks strenger zijn en niks in -of uitbedden van anders denkenden.

Gewoon een boodschapper naar de landen van verre sturen en de waarheid vertellen.

Over het slurpen van een zekere Mevrouw Paay, dat je een echtpaar dood kunt rijden en thuis alles kunt afwachten. Dat we hier naar een figuur zwaaien die op jouw kosten een heerlijk leven leidt. Dat je hier geen varken achterop de scooter mee mag nemen omdat we van een varken moeten houden, voordat we overgaan tot elektrocutie van de roze dikzak. Dat de kans er in zit dat elke moskee dicht wordt getimmerd en je geen gezicht bedekkende kleding mag dragen, tenzij het Carnaval is. Dan mag je vrijelijk wippen, zuipen en een politieagent op zijn bek slaan onder de kreet alaaf. In plaats van akbar. Over graaiers, een commissie stiekem en lucht die je moet betalen, om de banden van je vervoermiddel op te pompen.

Gewoon de waarheid vertellen, en het oh zo belangrijke vraagstuk is opgelost. Ik ben koud terug en het is alweer raak, ik voel het aan mijn water c.q. Martini.

I am so dutch, so really fucking dutch. I know it again. Thank you my lord. Dear Shithead!

Stem op deze column!