Een belang versus de rouw………….

 

Ben net met CC een paar dagen naar een huisje in Wijk aan Zee geweest. CC is behalve meer dan aardig ook een piketpaaltje voor mij, om zo nu en dan los te weken uit het ondernemerschap. Vervelend was wel dat de temperaturen zo hoog waren dat ik Wijk aan Zeese kamelen had verwacht, in plaats van schreeuwende Amsterdammers, vloeiend Pools sprekende Polen en vrouwen die niet kunnen fileparkeren. Maar er even uit zijn is heerlijk, en ik doe dit veel te weinig.

Een pracht dorp aan de zee, met om de 10 minuten een vliegtuig wat overkomt en de meeuwen letterlijk voor even doet verstommen. Zo kun je met een biertje in de hand de schroefjes zien zitten van e.o.a. enorm vliegtuig.

En op het moment dat dat zo’n stuk staal overkomt, dwalen mijn gedachten af richting de slachtoffers en nabestaanden die elkaar nooit meer in de armen kunnen sluiten.

De wereld is wel heel erg klein. Voor mij langs, loopt een vader zwetend en puffend een kar te duwen met als inhoud drie kinderen en hun zwemmateriaal. Met achter hem aan een zwetend, puffende kolos die als snauwend de beste man extra energie probeert mee te geven om levend het strand te halen. Ik zie aan zijn mimiek dat hij ook blij is om in Wijk aan Zee te zijn. Geen moment is rouw een onderdeel van hun levensritme.

Bij mij wel. Maar ja als ik CC in een kar naar strand moet duwen dan denk, dat ook ik zweet en puf wat komt door mijn miserabel, oude mannen conditie. Dan is rouw geen deel van mijn denken.

Rouw, elk mens krijgt er een keer mee te maken. En als je er mee maken krijgt is een natuurlijke reactie van het lichaam, vanzelfsprekend. Er is geen handboek hoe met rouw om te gaan, maar ik lees in een cao van de overheid dat er voor sommige gradaties van rouw, 2 dagen staat vermeld. Hoe verzinnen ze het!

Ik heb vanuit de diverse invalshoeken te maken gehad met rouw. Intense eenzaamheid, neerslachtigheid, leegte, boosheid, agressie, drank en drugs misbruik, slechte lichaamsverzorging, dromen, nachtmerries, schuldgevoelens, alles wat kan, kan als je te maken krijgt met rouw.

Het proces van rouw is uniek. Maar ik heb ontdekt en meegemaakt dat er raakvlakken zijn in menig proces van rouw. Accepteren van de realiteit, het besef van de onomkeerbaarheid, het aanleren van nieuwe vaardigheden, instellen op veranderingen, het emotioneel verlies een plaats geven en de draad van het leven oppakken. En het tastbaar maken van een herinnering. Het kan!

Rouw is geen tijd, en lang in Rouw zijn wordt te vaak vertaald in depressief zijn. Een foute constatering met grote, persoonlijke gevolgen.

In vele gevallen is rouw zonder hulp, godsonmogelijk.

 

 

Zo, eerst maar de krant. De vliegtuigramp overheerst met daaronder de opmerking dat de bezuinigingen in de zorg op de diverse niveaus doorgaat. Er gaat binnenkort een handelsdelegatie naar Rusland om te kletsen over de import van e.o.a. bollensoort en elke bekende Nederland Twittert zich suf, om zelf niet vergeten te worden.

De wereld is soms niet rond maar plat, erg plat. Ik ben een beetje moe en misselijk!

Het was goed om te zien dat Mark over emoties beschikte en zich geen zak aantrok van de camera’s die stonden opgesteld. Bravo, gij zijt een mens en betrokken. Dit betekent niet dat ik een VVD ga stemmen maar wel een Mark poster koop en in de gang hang. Midden tussen de andere grootheden die ik aanbid als mens. C. Eastwood, Y. van het Hek, G. Handi, C.C, Joop, Bumper, Queenie en een Moto Guzzi 1100 met zijspan (!).

Rouw, wat een ellendig onderdeel van het aardse bestaan.

Niemand hoeft om de Pluis te rouwen als het zover komt. Trouwens ik ben zo anoniem dat de wereld vergeet om te rouwen, schat ik zo in.

Maar als het zover is en ik zit daarboven aan de bar een hemels biertje te drinken en moet op een moment weer eens plassen, dan pis ik wel over de koppen heen van hen die besloten hebben om te besparen op de vele vormen van hulp. En ik waarschuw maar vast: ik plas vaak en met een ferme straal. Zeikerds!

 

De Pluis