Wij mannen hebben zo nu en dan iets mooiers dan Liefde tussen elkaar. Wij hebben een bromance. Een bromance is te vergelijken als een ouderwetse romance, maar een stuk simpeler. Wij mannen zijn immers simpele wezens; we kijken sport en drinken bier. Wanneer iets is, zeggen we het en zijn we boos is de ruzie met een klap op de bek op gelost. Wij mannen zijn simpele wezens, en een bromance is een simpele broederliefde.

 

Ook ik heb een bromance. Mijn bro en ik zijn al zo’n 12 a 13 jaar met elkaar bevriend en hebben van alles samen gezien. Van vakanties voor de lol tot een huwelijk in Amerika die ineens niet door bleek te gaan. Halsoverkop de volgende dag daar naar toe om verhaal te vragen. Een avontuur welke ik bloed eng vond maar samen met hem en mijn echte broer ondernam. Omdat hij me nodig had. Dat is wat bro’s doen. Dat is waar de bromance voor staat.

 

Vanavond kwam ik er achter dat mannen meer op vrouwen lijken dan we denken. Als derdehands informatie kreeg ik ineens te horen dat mijn bro en ik geen contact meer zouden hebben. Als in, helemaal geen contact meer. Doodgebloed of iets in die trant. Informatie gehoord van een andere bro, wie het weer hoorde van een vriendin die in gesprek met een volgende partij zoiets ter spraken hoorde komen. Roddels van de laagste plank. Vrouwen gezeik en een zoektocht naar sensatie vast, maar ergens vraag ik me af of er waarheid in zat. Ik ben namelijk echt druk geweest de laatste tijd.

 

Ik heb last van het “altijd-druk-virus”. Een virus wat me constant druk met van alles laat zijn. Elke dag ga ik naar werk, in onregelmatige diensten. Begin deze maand ben ik samen gaan wonen met mijn vriendin en buiten de verhuizing zijn we ook nog eens bezig met een verbouwing waar van alles voor moet worden geregeld. In mijn laatste vrije momentjes schrijf ik mijn laatste gedachten of werk ik aan een boek. Veel sociale relaties heb ik er de afgelopen maand niet op na gehouden omdat ik vooral bezig ben met het vinden van een draai in mijn nieuwe leven. Ik ga het namelijk niet vol houden altijd maar op de vlucht te blijven uit angst voor een nieuw “thuis”.

 

Kennelijk voelt mijn bro zich hierdoor vergeten of iets wat hier op lijkt. Als de informatie waar is tenminste. Hij zou toch beter moeten weten met alles wat we mee hebben gemaakt. Hij zou toch wel wat meer vertrouwen in me moeten hebben na al die jaren. Hij kan toch verdomme ook zelf de telefoon pakken in plaats van wachten tot ik een keer contact met hem op neem? Hij kan prima bellen, sms’en, whats-appen, skypen, steamen, chatten of mailen. Het is geen retard of digibeet en zou prima in staat moeten zijn een keer van zijn luie reet af te komen en zelf zijn bek open trekken. Hij is een grote jongen, geen kind van 5!

Mijn principes spelen de kop op. Als hij problemen met me heeft moet hij zich maar laten horen en mans genoeg zijn het in mijn bek te vertellen. Hij krijgt de tyfus maar met zijn hele bende. Hij zoekt het maar uit met zijn leven, misschien gaat hij me dan tenminste waarderen in plaats van te miepen zonder actie te ondernemen. Tyfus emo.

 

Ik haal diep adem en koel mijn woede. Hij is mijn bro. Wat wij hebben is meer waard dan dit, dat weet ik best. En dus pak ik mijn telefoon en kies ik zijn nummer.

 

“Hey bro. Sup?”

 

 

-VLH