“Juul”!!! “Ga jij even snel achter haar aan”? roep ik naar mijn oudste dochter.

Sterre heeft kans gezien om op die kleine beentjes ervandoor te gaan.

Ik sta net mijn bestelling door te geven aan de meneer van de kaas, heb 4 plastic tasjes om mijn polsen geknoopt en als ik die er niet snel van af haal snijd ik deze door,

een pak wc papier glijdt langzaam onder mijn arm vandaan en tussen mijn benen houd ik een grote boodschappentas geklemt, die eigenlijk veel te vol en te zwaar is om mee te sjouwen.

“Verder nog iets”? vraagt het kaasboertje. “ehhh…nee..stamel ik en probeer een glimp van mijn dochters op te vangen. “Dat is dan acht euro vijfendertig mevrouw”!

Met mijn vrije hand probeer ik mijn portomonee te openen en vis een briefje van 20 euro eruit. “Heeft u niet kleiner”? vraagt het kaasboertje weer.

Nadat ik vluchtig in mijn knip heb gekeken schud ik van nee, ga op mijn tenen staan en tuur over een aantal hoofden. “Heeft u dan misschien 35 cent erbij mevrouw”??

Met een vernietigende blik deel ik hem mede dat ik dat ook niet heb. Het kaasboertje rommelt wat in zijn kassa. Ik slaak een zucht van verlichting.

Mijn oudste probeert de jongste op te tillen, die op haar beurt totaal niet wil meewerken en “niet lief” roept. “Dank u wel mevrouw” een prettig weekend”.

“Hetzelfde’, zeg ik en probeer me uit de rij te wurmen. “Juuja stout” roept de kleine. Haar armpjes worden driftig over elkander geworpen en duwt haar lippen tegen haar neus.

“pffff, ze wil totaal niet naar mij luisteren” constateert juul. “Kom we gaan meiden”, we moeten nog even naar de Aldi. “neuh”!! “Ikke niet”.

Sterre was echt niet van plan om mee te gaan. Ze draaide zich om en sprintte weg. Ik gooide juul het wc-papier toe en zette de boodschappentas aan haar voeten.

Met een paar passen had ik haar te pakken.

Sterre vond het allemaal zeer lollig en was bezig met een one-peuter show, ze ging een toegift geven. En dat zittend!! Kon haar niet optillen, dus dreigen had nu ook geen zin,

ik zou haar moeten omkopen. Met snoep! Gelukkig liep ze daarna met niet al te veel strubbelingen naar de auto.

Eenmaal bij de Aldi aangekomen gaf ik juul een muntje voor het karretje, ik tilde Ster uit de auto en wilde haar in het winkelwagentje zetten.

“Neeeeeeeee” dat wilde ze niet. Aangezien ik geen tijd/zin had om haar haar zin te geven, zette ik haar toch in het stoeltje.

Sterre was boos en liet dat duidelijk merken.

Haar stemgeluid die normaal zacht en liefelijk in onze oren klinkt, werd nu een aantal octaven omhoog gedraaid.

En om haar toneelstuk nog mooier te maken gooide ze wat krokodillentranen in de strijd. “Jeetje wat een vreselijk gegil”!! Verbaasd draai ik me om

en zie daar een vrouw die druk bezig is haar vingers door haar trommelvliezen heen te drukken. “Tsja, het zijn kinderen”, zeg ik.

Mevrouw zucht en draait dan haar hoofd van mij vandaan en begint een gesprek met haar moeder(zelfde zure pruillip) Snel probeer ik mijn boodschappen in het karretje te krijgen.

Sterre is het nog niet eens met haar tijdelijke verblijfplaats en wil dit aan mij duidelijk maken. Moeder Zuurtje en zuurinnetje lopen mij voorbij en

kuchen dat ze absoluut niet tegen dreinende peuters kunnen. Ik kus Sterre op haar hoofd en zeg dat we snel uit de winkel moeten gaan want we zorgen voor overlast.

“Niets van aantrekken hoor”! Achter mij staat een stel met hetzelfde aantal nageslacht. Gedeeltelijk getroost werk ik mijn boodschappenlijstje af.

De meiden zijn het voorvalletje allang vergeten en maken scheetgeluidjes met hun mond. Bij de vleeswaren hoor ik een gemompel, kijk op zij,

maar zie dat het mijn kinderen niet zijn. Zuurinnetje is het niet eens met de maaltijdkeuze van moeder zuurtje. Tot mijn groot genoegen zag ik zelfs een stampend hakje.